غزل شمارهٔ ۱۲۸۷

هوش مصنوعی: این شعر به غنای دنیای مادی و بی‌اعتباری آن اشاره دارد. شاعر از گذرای زندگی و زوال آن سخن می‌گوید و نشان می‌دهد که همه چیز در این عالم فانی و بی‌ارزش است. او براین باور است که زیبایی‌ها و صلح‌های ظاهری تنها در سایه‌ی دنیای مادی و گذرای ما قرار دارند و در نهایت هیچ چیز جز یاد و آرزوهای روحی و معنوی باقی نمی‌ماند. با استفاده از تصاویری چون ‘‘چشمه خورشید’’ و ‘‘مطلب صیاد’’، شاعر از دستاوردهای زندگی دنیایی به تنگناهایی همچون ‘‘برگ کاهی’’ و ‘‘دود آهی’’ اشاره می‌کند و به واقعیت‌های تلخ حیات اشاره می‌کند، که در نهایت،‌ چیزهای دنیوی بیش از یک وعده گذرا و بی‌ارزش نیستند.