غزل شمارهٔ ۱۲۹۴
هوش مصنوعی: این شعر به زیبایی و متمایز بودن صفات و ویژگی‌های خاص چیزها اشاره می‌کند. شاعر می‌گوید هیچ چیزی به اندازه گل رز در باغ زیبا و شگفت‌انگیز نیست، و هیچ دستی در جهان به پای دستی که انگور را برداشت می‌کند نمی‌رسد. همچنین، تشبیه می‌شود که گردن ما همچون قمری در طوق وفا است و ما درگیر سرکشی نیستیم. در ادامه، به زیبایی جوهره و حسن بدون زحمت اشاره می‌شود و بیان می‌شود که آتش عشق گل زیر بار سنگین خاشاک قرار ندارد. در نهایت، شاعر با تاکید بر لذت و سرزندگی، پیشنهاد می‌دهد که همچون صایب زندگی کنیم و هیچ زهر ناگواری برای اهل تفکر به اندازه تریاک وجود ندارد.
هیچ نخلی همچو رز در بوستان چالاک نیستهیچ دستی در جهان بالای دست تاک نیست
هوش مصنوعی: هیچ درختی در باغ به زیبایی گل رز نیست و هیچ دستی در دنیا بالاتر از درخت انگور نمیتواند باشد.
همچو قمری گردن ما در خم طوق وفاستصید ما را سرکشی از حلقه فتراک نیست
هوش مصنوعی: ما مانند قمری هستیم که گردنمان در حلقهی محبت و وفا قرار دارد و هیچگونه سرکشی و آزاداندیشی نمیتواند ما را از این پیوند جدا کند.
سبحه چون مار سیه بر دست ما پیچیده استورنه چین نارسایی در کمند تاک نیست
هوش مصنوعی: دست ما را چون مرواری از رشتههای تیره و پیچیده احاطه کرده است، وگرنه در این دنیای زودگذر چیزی مانع از زندگی ساده و طبیعی ما نیست.
حسن او بی صنعت مشاطه عالمسوز شدآتش گل زیر بار منت خاشاک نیست
هوش مصنوعی: زیبایی او به قدری طبیعی و بدون هنروری است که دلها را میسوزاند. مانند آتش، گل زیر فشار و بیارزش بودن خاکستر قرار نمیگیرد.
همچو صائب با مفرح سر کن و سرسبز باشهیچ زهری بهر اهل فکر چون تریاک نیست
هوش مصنوعی: با خوشحالی و سرزندگی زندگی کن و شاداب باش، زیرا هیچ زهر و آسیبی برای افراد با فکر و اندیشه مانند تریاک نیست.