غزل شمارهٔ ۱۲۹۷
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به بیان احساسات عمیق و دردهای ناشی از عشق می‌پردازد. او می‌گوید که دلش تنها به شکست از یار شادابش دچار است و اشاره می‌کند که دیوانگی و جنون او هیچ‌گاه محدود نخواهد شد. عشق و دلنوشته‌هایش را با زیبایی و ظرافت وصف می‌کند و به نوعی به سختی‌های عشق و جدایی اشاره دارد. در نهایت، شاعر می‌گوید که هیچ چیزی نمی‌تواند مانند محبت یار او را به دام بی‌اندازد، زیرا عشق او بسیار خاص و منحصر به فرد است.
روزی دل جز شکست از یار شوخ و شنگ نیستقسمت دیوانه از طفلان به غیر از سنگ نیست
هوش مصنوعی: روزهایی که دل جز شکستن از یار شاد و بازیگوش چیزی نمیخواهد، قسمت دیوانه تنها از بچهها چیزی جز سنگ نیست.
تا نفس چون گردبادم هست، جولان می زنمدشت پیمای جنون، پا بسته فرسنگ نیست
هوش مصنوعی: تا زمانی که نفس و حیات در وجودم جاری است، آزادانه و با شوق در دشتهای جنون و شور زندگی حرکت میکنم، زیرا برای من هیچ محدودیتی وجود ندارد.
چند حرف سخت در کار دل نازک کنی؟آخر ای بی رحم، جان شیشه ای از سنگ نیست
هوش مصنوعی: چند بار میخواهی با حرفهای دشوار به دل حساس من آسیب بزنی؟ آخر، ای زیاد بیاحساس، جان من مانند شیشه نیست که به راحتی نشکند.
خارخار آشیان را گر ز دل بیرون کنندچاردیوار قفس بر عندلیبان تنگ نیست
هوش مصنوعی: اگر خارهای آشیانه را از دل بیرون بکشند، چهار دیوار قفس برای بلبلان تنگی نخواهد داشت.
صائب ار ذوق تماشا گرد دل می گرددتهیچ دامی همچو دام طره شبرنگ نیست
هوش مصنوعی: اگر از زیبایی و هنر لذت ببری و دل به تماشای آن بسپاری، هیچ دام و فریبی مانند زیبایی موهای مشکی و درخشان وجود ندارد که تو را به خود جلب کند.