غزل شمارهٔ ۱۳۲۵
هوش مصنوعی: این شعر درباره دلتنگی و احساسات عمیق شاعر نسبت به معشوق است. او از تنهایی و درد فراق می‌گوید، با تصاویری از فریاد و صدای جرس که نشان‌دهنده اشتیاق و اندوه اوست. شاعر به سختی‌هایی که در راه عشق دارد اشاره می‌کند و از زخم‌های عاطفی خود سخن می‌گوید. همچنین یادآوری خاطرات خوشایند گذشته و زیبایی‌های معشوق در او حسرت و longing را بیدار کرده است. به طور کلی، این شعر به توصیف احساسات عاشقانه و درد جدایی می‌پردازد.
بی تو امشب هر سر مویم جدا فریاد داشتهر رگم در آستین صد نشتر فولاد داشت
هوش مصنوعی: امشب بدون تو هر تار موی من به حسی شکایتآمیز درآورده و هر رگی در آستینم درد شدیدی را احساس می‌کند که مانند شمشیری از فولاد است.
ذوق خاموشی زبانم را به حرف آورده بوداین جرس را اشتیاق پنبه بر فریاد داشت
هوش مصنوعی: این جرس به قدری جذاب و دلنشین بود که میتوانست خاموشی من را به سخن بکشاند، مانند اشتیاق پنبهای که بر شدت فریاد تاثیر دارد.
من که دارم سنگ بردارد ز پیش راه من؟یار غاری کوهکن چون تیشه فولاد داشت
هوش مصنوعی: من که راهم را از موانع تمیز کنم؟ همچون یاری که در دل کوه، با چکش و تیشهای قوی به کار خودش ادامه میدهد.
کیست تا شوید غبار از صفحه خاطر مرا؟جوی شیری پیش دست خویشتن فرهاد داشت
هوش مصنوعی: کیست که بتواند غبار و کدورتهای ذهنم را پاک کند؟ همانطور که فرهاد جوی شیری را در اختیار داشت.
تا سپند آن آتشین رخسار را در بزم دیدآنچنان جست از سر آتش که صد فریاد داشت
هوش مصنوعی: چون آن چهره آتشین را در میهمانی دید، به قدری شوقزده شد که مانند شعله آتش به شدت از جا پرید و فریاد زد.
یاد ایامی که صائب در حریم زلف اوپنجه من اعتبار شانه شمشاد داشت
هوش مصنوعی: به یاد روزهایی میافتم که صائب با نوازش زلف او، حسرت و آرزوی زیبایی خاصی را احساس میکرد.