غزل شمارهٔ ۱۳۷۵
هوش مصنوعی: شاعر در این اشعار به بیان ناامیدی و بی‌تفاوتی انسان‌ها در مواجهه با مشکلات زندگی می‌پردازد. او از نامهربانی و بی‌توجهی دیگران سخن می‌گوید و اشاره می‌کند که افراد زیادی در غم و اندوه مشغولند، اما همچنان به مسیر خود ادامه می‌دهند. شاعر همچنین به خوشحالی کسانی اشاره دارد که مانند برق، از مشکلات فرار کرده و به زندگی ادامه می‌دهند. در نهایت، او از ناامیدی و بی‌رحمی دنیا نسبت به انسان می‌گوید و به اینکه بسیاری می‌آیند و می‌روند، اما حقیقتی را نمی‌شنوند و به این ترتیب به زندگی‌شان ادامه می‌دهند.
دوش آن نامهربان احوال ما پرسید و رفتصد سخن سر کرد، اما یک سخن نشنید و رفت
هوش مصنوعی: دیشب آن بیوفا از حال ما خبر گرفت و رفت. حرفهای زیادی رد و بدل شد، اما او هیچیک را نشنید و رفت.
هر که آمد در غم آباد جهان، چون گردبادروزگاری خاک خورد، آخر به خود پیچید و رفت
هوش مصنوعی: هر کسی که وارد این دنیای پراز غم و اندوه میشود، در نهایت مانند یک گردباد که خاک و غبار را برمیگرداند، پس از مدتی به خود بازمیگردد و میرود.
وقت آن کس خوش که چون برق از گریبان وجودسر برون آورد و بر وضع جهان خندید و رفت
هوش مصنوعی: زمانی شاداب است که انسان مانند برق از وجود خود بیرون بیاید، به وضعیت دنیا بخندد و از آن دور شود.
ای کم از زن! فکر مرکب در طریق کعبه چیستاین بیابان را به پهلو رابعه غلطید و رفت
هوش مصنوعی: ای زن! تو چه کم از دیگران هستی! فکر نکن که مرکب تو در راه کعبه چه معنایی دارد. این بیابان را رابعه به سمت خود کشید و رفت.
گریه می آید به منصورم که در دار فناگفت چندین حرف حق، یک حرف حق نشنید و رفت
هوش مصنوعی: منصورم در دنیای فانی با صدای بلند سخنان زیادی را درباره حق گفت، اما هیچکس توان شنیدن حتی یک کلمه از آن را نداشت و در نهایت او تنها رفت.
(سیر معراج فنا را قوتی در کار نیستچون شرر می باید اندک همتی ورزید و رفت)
هوش مصنوعی: سیر به سوی فنا و نابودی نیاز به نیروی زیادی ندارد؛ فقط کافیست که کمی تلاش کنی و به سمت آن بروی، مانند شعلۀ آتش که برای افروختن کافی است یک جرقه کوچک.
صائب آمد در حریمت با دل امیدوارشد به صد دل از امید خویشتن نومید و رفت
هوش مصنوعی: صائب با دل پرامیدش به حضورت آمد، اما در عین حال، از امیدهای خود ناامید بود و در نهایت به راه خود ادامه داد.