غزل شمارهٔ ۱۴۴۸ - صائب

خواجه بیتاب در اظهار زر و مال خودستنعل طاوس در آتش ز پر و بال خودست

خبر از حال کسی نیست خودآرایان راهمه جا دیده طاوس به دنبال خودست

می کند زلف سپرداری حسن از آفاتچتر طاوس خودآرا ز پر و بال خودست

آفت چشم ز پی جلوه رنگین داردپر طاوس درین دایره پامال خودست

گر شود زیر و زبر هر دو جهان، چون طاوسحسن مشغول تماشای پر و بال خودست

پر طاوس به صد رنگ برآید هر روزپای طاوس درین دایره بر حال خودست

چون سکندر جگر تشنه ز ظلمات آردهر که نازنده به بخت خود و اقبال خودست

خانه پر شهد چو گردد مگس آواره شودآفت خواجه مغرور، هم از مال خودست

رنج باریک تو از فربهی امیدستحرص را دام بلا رشته آمال خودست

پاکی از قید بدن می کند آزاد ترابد گهر خار و خس دیده غربال خودست

در خزان خون نخورد بلبل دوراندیشیکه سرش فصل بهاران به ته بال خودست

برندارد سر از آیینه زانو هرگزصائب از بس خجل از صورت احوال خودست

چشم پوشیده شود روز قیامت محشوربس که صائب خجل از نامه اعمال خودست