غزل شمارهٔ ۱۶۱۶
هوش مصنوعی: این شعر به توصیف حالتی عاشقانه و دردناک می‌پردازد. شاعر از بی‌نظمی و آشفتگی احوال عاشقان سخن می‌گوید و بر اشتیاق و دلتنگی خود تأکید می‌کند. او به زیبایی و جذابیت مینا و ساغر اشاره می‌کند و بیان می‌کند که عشق هیچ‌کس بدون درد و جراحت نخواهد بود. شاعر همچنین از یادآوری داغی که در دل دارد و از سوختگان عشق، که ذکر آنان در خاطرش است، سخن می‌گوید. بدین ترتیب، شعر تصویری از عشق و اندوه را به تصویر می‌کشد.
بی لب ساغر می دیده خونپالا داشتخم دلی پر گله از سرکشی مینا داشت
هوش مصنوعی: دختری با لبهایی بدون رنگ و ساغر خالی، دلش مملو از غصه و بیتابی بود و از شراب طعم تلخی را تجربه کرده بود.
این زمان بر سر هر فاخته ای می لرزدآن که چون سرو دو صد عاشق پا بر جا داشت
هوش مصنوعی: در حال حاضر، بر روی هر پرنده فاختهای لرزشی است که نشاندهندهی عدم ثبات است، در حالی که کسی که همچون درخت سرو است، هنوز از عشق و ایستادگی پرچمدار است و استوار باقی مانده است.
لب ساغر به مذاقم نمکین می آیدچشم شور که خم اندر خم این مینا داشت؟
هوش مصنوعی: لب ساغر برای من خوشمزه و دلپذیر است، اما آیا چشم بدی وجود دارد که این ظرف زیبا و پیچیده را تحت تأثیر قرار دهد؟
بی جراحت کسی از مرحله عشق نرفتتیغ الماس به کف سبزه این صحرا داشت
هوش مصنوعی: هیچ‌کس بدون درد و رنج عشق را تجربه نکرده است؛ عشق مانند تیغی تیز و قوی است که در دستان سبز و مستعد طبیعت قرار دارد.
رنگ ناسور ز آیینه داغم نزدودپنبه هر چند درین کار ید بیضا داشت
هوش مصنوعی: از آینه داغ من لکههای ناخوشایند پاک نمیشود، هرچند که من در این کار توانایی خاصی دارم.
صائب آن عهد کجا رفت که از سوختگانداغ او گوشه چشمی به من شیدا داشت؟
هوش مصنوعی: کجا رفت آن زمان که عاشقان داغدیده، نگاهی به من شیدا میکردند و مرا در یاد داشتند؟