غزل شمارهٔ ۱۶۴۳ - صائب

هر که از اهل جهان گوشه عزلت نگرفترفت از دست و رگ خواب فراغت نگرفت

وحشت روی زمین زیر زمین خواهد یافتهر که در روی زمین خوی به وحدت نگرفت

آمد انگاره و انگاره از این عالم رفتهر که اندام ز سوهان نصیحت نگرفت

رفت بر باد فنا عمر گرامی افسوسپیش این شمع کسی دست حمایت نگرفت

هر که در مجلس می گریه مستانه نکردخون دل خورد و گلاب از گل صحبت نگرفت

فقر مشاطه جو دست که دست از زر و سیمتا نگردید تهی، دامن شهرت نگرفت

آفت زندگی و راحت مردن را دیدخضر از تشنه لبان آب ز خست نگرفت

صائب این با که توان گفت که با چندین دردخبر از ما یکی از اهل مروت نگرفت