غزل شمارهٔ ۱۶۵۲
هوش مصنوعی: این شعر به بیان احساسات عمیق و جستجوی حقیقت و آرامش می‌پردازد. شاعر از کمبود عقل و هوش در خود گله می‌کند و به دنبال چراغی در آتش، یعنی راهنمایی در سختی‌ها است. او از ذهن خود که به خاطر غم و درد به تنگ آمده، یاد می‌کند و به جستجوی آرامش و نیکی می‌پردازد. شاعر با ذکر خضر، به دنبال آب حیات و سرچشمه‌ای است که به او زندگی و نشاط ببخشد. او همچنین از آتش و عشق سخن می‌گوید و به دنبال گوشه‌ای برای آرامش و فراغت است. در کل، این شعر نشان‌دهنده جستجوی روحی و معنوی شاعر است.
ز عقل و هوش به تنگ آمدم ایاغ کجاست؟در آتشم ز پر و بال خود، چراغ کجاست؟
هوش مصنوعی: از عقل و فهم خسته شدهام، ای یار! در آتش درونم از بال و پر خود، چه نوری وجود دارد؟
گرفته هوش گریبان من، پیاله چه شد؟خرد به فرق سرم پافشرده، داغ کجاست؟
هوش مصنوعی: هوش و حواسم را از من گرفتهاند، پس چرا پیالهای در دست ندارم؟ عقل و شعورم هم تحت فشار است، اما این داغ و آتش کجاست که من احساسش نمیکنم؟
ز ابر روغن بادام اگر به خاک چکددماغ سوخته را ذوق سیر باغ کجاست
هوش مصنوعی: اگر از ابر، روغن بادام به زمین چکیده شود، خوشی و شادابی که از بوی خوش باغ حاصل میشود، چه تفاوتی دارد برای کسی که دچار سوختگی و درد است؟
خضر پیاله کشان را به آب می راندز شیشه پرس که سر چشمه ایاغ کجاست
هوش مصنوعی: خضر، عالم و راهنمای نوشندگان، به دنبال آب میرود و از کسی میپرسد که منبع آب کجاست.
مجو ز آتش، صائب قرارگاه سپندبه روی خاک بگو گوشه فراغ کجاست
هوش مصنوعی: از آتش دوری کن، صائب، جایی که آتش در آن است، بر روی خاک ساکن نکن. بگو کجاست جایی که میتوان به آرامش رسید.