غزل شمارهٔ ۱۷۱۳
هوش مصنوعی: این شعر درباره این است که طمع و آرزوها، در واقع، بی‌فایده هستند و انسان نمی‌تواند از سرنوشت خود فرار کند. در این جهان خراب، باید از لذت‌های زندگی بهره برد و مراقب بود که خلوص دل و نیت خود را حفظ کنیم. برخی افراد با ظاهر تازه و جوانیشان، به نظر می‌آید که از مشکلات بی‌خبرند، اما حقیقت را باید در درون جستجو کرد. نیک‌زبانی و صداقت، راهی به لذت‌های واقعی و شیرینی زندگی هستند. در نهایت، شاعر به این نکته اشاره می‌کند که چه نیازی به نشستن در قفس دارید وقتی که می‌توانید پرواز کنید و به آزادی برسید. آنچه مهم است، درون شماست و نه فقط ظاهر.
فراغ بال طمع کردن از فلک خام استکه فلس ماهی این بحر حلقه دام است
هوش مصنوعی: خواستن آرامش و رهایی از آسمان، امیدی بی جاست، زیرا فلس ماهی در این دریا، خود نشانهای از دام و تله است.
مرو ز میکده بیرون، که در جهان خرابز روزنی که نسیمی به دل خورد جام است
هوش مصنوعی: از میکده بیرون نرو، چون در این دنیا که خراب و ویرانه است، از روزنهای که نسیمی به دل میخورد، جامی وجود دارد.
صفای وقت ز صافی کشان مجو زنهارکه این وظیفه رندان دردی آشام است
هوش مصنوعی: زمان و حال خوش را از افرادی که به آرامی و صداقت رفتار میکنند، طلب نکن؛ چون این کار مخصوص رندان و اهل درد است که به دنبال شادی و لذتاند.
ز تازه رویی جاوید می توان دانستکه سرو فارغ از اندیشه سرانجام است
هوش مصنوعی: از شادابی و تازگی چهره جاوید، میتوان فهمید که سرو در نهایت از نگرانیها آزاد است.
نصیب پاک دهانان بود حلاوت عیششکر ز چرب زبانی حصار بادام است
هوش مصنوعی: مردان با زبان پاک و موثر، لذت زندگی را به دست میآورند؛ در حالی که افراد معجونی از شیرینی و خوشمزگی را تنها به دلیل برخورداری از خوشزبانی و ترفندهای سخن میسازند.
چه لازم است قفس را شکسته دل کردن؟ترا که وقت پرواز تا لب بام است
هوش مصنوعی: چرا باید قفس را بشکنیم و دلمان را از قید و بند آزاد کنیم وقتی که تو فقط در آستانه پرواز هستی و هنوز به اوج نرسیدهای؟
به لب خموش و به دل باش صد زبان صائبکه شکر نعمت ظاهر تمام ابرام است
هوش مصنوعی: به زبان بیاوری خاموش باش و در دل صدها زبان داشته باش، چرا که شکرگزاری از نعمتها در ظاهر، نیازمند نمایاندن آنهاست.