غزل شمارهٔ ۱۷۳۷
هوش مصنوعی: شعر به مسائلی همچون ثبات دولت و معانی عمیق زیبایی و غرور اشاره دارد. شاعر از استحکام و امنیتی که در دنیای واقعی وجود دارد صحبت می‌کند و رابطه‌ای بین عشق و فریب را مورد بررسی قرار می‌دهد. او بر این نکته تأکید می‌کند که زیبایی ظاهری ممکن است گمراه‌کننده باشد و از عبرت‌هایی که باید از آن‌ها آموخت، یاد می‌کند. در نهایت، شعری حاوی هشدارهای اخلاقی است که به شنونده پیشنهاد می‌کند از نصیحت‌های دیگران غافل نشود و در مواجهه با زیبایی و غرور در زندگی دقت کافی داشته باشد.
ثبات دولت خوبی ز کوه تمکین استحصار عافیت باغ، گوش سنگین است
هوش مصنوعی: پایداری حکومت خوب به استحکام کوه شباهت دارد و امنیت باغ مانند دیواری است که هیچ صدایی به آن نفوذ نمیکند.
چه وقت توست که لب بر لب پیاله نهی؟برای حسن تو آیینه چشم بدبین است
هوش مصنوعی: چه زمانی است که تو لب به لب پیاله بگذاری؟ زیرا در اینجا، زیبایی تو مانند آیینهای است که چشم بدبین را منعکس می‌کند.
به بوالهوس نکنی سرکشی، نمی دانیکه گل پیاده چو افتاد، مفت گلچین است
هوش مصنوعی: اگر به کسانی که فقط به دنبال لذت هستند، بیاعتنایی کنی، نمیدانی که وقتی گل بر روی زمین میافتد، دیگر به راحتی میتوان آن را چید و به دست آورد.
فریب دختر رزخورده ای، نمی دانیکه این سیاه درون را حجاب کابین است
هوش مصنوعی: فریب دختری را نخور که از گل رز پوشیده است؛ تو نمیدانی که این دل تیره و تار او زیر پردهای از زیبایی پنهان شده است.
چرا به روی تو هر کج نظر نگاه کند؟هزار حیف که پیشانی تو بی چین است
هوش مصنوعی: چرا هر کسی که به تو نگاه می‌کند، به زیبایی تو دل نمیبازد؟ چه حسرتی دارد که زیبایی چهرهات هیچ جای خط و چین و چروکی ندارد.
غرور حسن ندانم چه با تو خواهد کردکه مست حسنی و این خواب، سخت سنگین است
هوش مصنوعی: نمیدانم غرور زیباییات با تو چه کار خواهد کرد، زیرا تو از زیبایی مستی و این خواب، بسیار عمیق و سنگین است.
به گوش جان بشنو پندهای صائب راکه از نصیحت او روی شرم رنگین است
هوش مصنوعی: به دقت به نصیحت‌های صائب گوش کن، زیرا از اندرزهای او میتوان به زیبایی و عمق انسانی پی برد.