غزل شمارهٔ ۱۷۶۱
هوش مصنوعی: این شعر به وصف زیبایی و جذابیت چهره معشوق با بهار و گل‌ها می‌پردازد. شاعر به اشتیاق تماشای معشوق اشاره می‌کند و می‌گوید که غیرت او همچون پرده‌ای در برابر آینه‌ای که تصویر معشوق را نشان می‌دهد، قرار دارد. همچنین به این نکته اشاره می‌کند که با وجود هزاران خیانت و درد، هنوز چهره‌اش شرمنده آینه است. شاعر قسم می‌خورد که عشق و زیبایی معشوق از پاکدامنی سرچشمه می‌گیرد و در نهایت می‌گوید که انتقاد از عشق بی‌فایده است، زیرا زیبایی و حسن معشوق همواره موضوع عشق و محبت است.
خط تو چهره گشای بهار آینه استتبسمت گل جیب و کنار آینه است
هوش مصنوعی: نوشته تو مانند شروع بهار زیبایی را به نمایش میگذارد و لبخند تو همچون گلی است که در آغوش و کنار آینه خودنمایی می‌کند.
ز اشتیاق تماشای خود چه خواهی کرد؟که آه غیرت من پرده دار آینه است
هوش مصنوعی: از شدت اشتیاق به دیدن خودت، چه کار خواهی کرد؟ زیرا که حس غیرتم، مانند پرده‌ای برای آینه عمل می‌کند.
هزار میکده خون جگر تلف کردیمهنوز چهره ما شرمسار آینه است
هوش مصنوعی: ما در راه عشق و میپرستی بسیاری از دردها و رنجها را تحمل کردیم، ولی هنوز هم وقتی به خودمان نگاه میکنیم، احساس شرمندگی داریم.
قسم به عشق که از فیض پاکدامانی استکه خلوت همه خوبان کنار آینه است
هوش مصنوعی: به عشق قسم، که پاکدامنی و خلوص از نعمتهای الهی است و در این حالت، همه افراد نیکو در کنار آینه به تماشای خود و زیباییهای درونشان میپردازند.
ملامت دل صائب ز عشق بی اثرستهمیشه حسن پرستی شعار آینه است
هوش مصنوعی: سرزنش دل صائب به خاطر عشق هیچ تأثیری ندارد، زیرا همیشه زیبایی پرستی، نشانهی وجود آینه است.