غزل شمارهٔ ۱۷۷۶
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به تضاد بین درد و زیبایی، و همچنین ظواهر و باطن می‌پردازد. او از زیبایی‌هایی که ناشی از شکیبایی و تحمل درد است سخن می‌گوید و از بی‌توجهی مردم به عمق وجود دیگران انتقاد می‌کند. شاعر هشدار می‌دهد که عشق می‌تواند به رسوایی منجر شود و از سوگند و ناله‌ای که از روی درد برخاسته است، تقدیر می‌کند. او همچنین به این نکته اشاره دارد که چگونه ممکن است حتی یک شخص که بر روی احساساتش کنترل دارد، نتواند از گریه کردن جلوگیری کند. به‌طور کلی، شعر به بررسی احساسات عمیق و واقعی در قیاس با ظواهر می‌پردازد.
خوشم به درد که در پرده شکیبایی استبدم به داغ که آیینه دار رسوایی است
هوش مصنوعی: من به درد و دردی که در زیر قضاوت و صبر نهفته است، خوشحالم. اما از داغی که نشانهی رسوایی است، ناراضیام.
به فکر زینت باطن کسی نمی افتدمدار مردم عالم به ظاهرآرایی است
هوش مصنوعی: کسی به زیبایی درونی افراد فکر نمیکند و همه به ظاهر آنها توجه دارند.
مشو به سینه چاک از گزند عشق ایمنکه سینه چاک زدن فتح باب رسوایی است
هوش مصنوعی: به خودت اجازه نده که در برابر آسیبهای عشق، احساس امنیت کنی، چرا که ابراز عشق به شکل بیپرده، می‌تواند منجر به رسواییشود.
خوش است ناله که از روی درد برخیزدوگرنه ناله بیدرد بادپیمایی است
هوش مصنوعی: ناله‌ای که از عمق درد و رنج برخیزد، زیبا و دلنشین است؛ اما اگر ناله‌ای بدون احساس درد باشد، هیچ معنی و ارزشی ندارد.
چگونه دیده صائب حریف گریه شود؟عنان سیل سبکرو به دست خودرایی است
هوش مصنوعی: چطور ممکن است که چشمهای صائب به خاطر رقیبش اشک بریزد؟ کنترل سیل خروشان به دست خودسرش است.