غزل شمارهٔ ۱۷۸۹
هوش مصنوعی: این شعر درباره عشق و زیبایی معشوق است. شاعر به زیبایی چهره‌ی معشوق اشاره می‌کند و می‌گوید که نور چشمانش می‌تواند روح را روشن کند. او معشوق را به اندازه‌ای ارزشمند می‌داند که حاضر است تمامی دنیای خود را برای او بدهد. همچنین شاعر به طول عمر و زیبایی ظاهری معشوق اشاره کرده و او را مرکز توجه و محبت می‌داند. در نهایت، شاعر می‌گوید که عشق واقعی می‌تواند جان را زنده کند و او که عاشق است، به خدمت معشوق خود مشغول است و به خوبی احساس می‌کند که در این مسیر دیگر نیازی به هم نشینی با دیگران ندارد، چرا که عشق به معشوق برای او کافی است.
مپوش چشم ز رخسار همچو جنت دوستکه نور چشم فزاید صفای طلعت دوست
هوش مصنوعی: چشم خود را از زیبایی چهره محبوب همچون بهشت دور مکن، زیرا که نور چشمانت با دیدن زیبایی او بیشتر میشود و صفای چهرهاش افزایش مییابد.
به سیم قلب خریده است ماه کنعان راکسی که هر دو جهان را دهد به قیمت دوست
هوش مصنوعی: کسی که قیمت دو جهان را به خاطر دوستی میپردازد، به قلب زیبای کسی مانند ماه کنعان دست خواهد یافت.
نهال عمر ابد با کمال رعناییگل پیاده نماید، نظر به قامت دوست
هوش مصنوعی: درخت زندگی با زیبایی تمام، گلهایش را به نمایش میگذارد و به قامت دوست خیره میشود.
ازان به خاک برابر نموده ام خود راکه خاکسار نوازست ابر رحمت دوست
هوش مصنوعی: من خود را به خاکی که خداوند رحمتش را بر آن میبارد، نزدیک کردهام؛ زیرا خاکساری و humble بودن موجب نوازش و رحمت اوست.
کمر به خدمت من بسته اند عالمیانازان زمان که کمربسته ام به خدمت دوست
هوش مصنوعی: مردم دنیا از زمانی به خدمت من آمدهاند که من خود را به خدمت دوست سپردهام.
چو خون مرده نیاید به کار زنده دلانشبی که زنده ندارند در محبت دوست
هوش مصنوعی: در شبهایی که انسانهای زنده به عشق دوست خود هیچ توجهی ندارند، خون مرده نمیتواند به کار زندگان بیاید. به عبارتی دیگر، زمانی که دلها از محبت خالی است، هیچ چیزی حتی از جنس احساسات مرده نیز نمیتواند به زندگی و عشق یاری برساند.
چرا ز دامن صحرا به حی روم صائب؟مرا که نیست چو مجنون دماغ صحبت دوست
هوش مصنوعی: چرا از دامن طبیعت به شهر بیایم، وقتی که من مانند مجنون در انتظار دیدار محبوب نیستم؟