غزل شمارهٔ ۱۸۶۷
هوش مصنوعی: این شعر به زیبایی عشق و جاذبه‌های روحانی اشاره دارد. شاعر با استفاده از تصاویری همچون "آتش کباب" و "چشم سهیل"، حس سرشت و تمایلات عاطفی را به تصویر می‌کشد. همچنین، او به مفهوم زندگی و عشق اشاره می‌کند و بیان می‌کند که سرچشمه حیات در دل شب نهان است. شاعر در تعبیری عمیق از خود و عشق سخن می‌گوید و این احساسات و تفکرات را در قالب لحظاتی سرشار از تمنا و اشتیاق بیان می‌کند. او همچنین به دشواری‌های رهایی از بندهای دنیا اشاره می‌کند و در نهایت می‌خواهد تا زمان صبح، به امید وصال محبوب، شمع دل خود را روشن نگه دارد.
آتش کباب کرده یاقوت آن لب استچشم سهیل در پی آن سیب غبغب است
هوش مصنوعی: آتش کباب که بر روی یاقوت آن لبهاست، چشمان سهیل به دنبال آن سیب خوشرنگ و دلربا است.
ای خضر چند تیر به تاریکی افکنی؟سرچشمه حیات نهان در دل شب است
هوش مصنوعی: چقدر میخواهی در تاریکی تیرپرانی کنی؟ منبع حیات در دل شب پنهان است.
چون می رسد به مجلس ما سجده می کندمینای ما که خضر ره اهل مشرب است
هوش مصنوعی: وقتی که مینا به مجلس ما میرسد، به احترام ما خم میشود، زیرا خضر، رهبر اهل معرفت و دلباختگی در اینجا حضور دارد.
راه نفس ز کثرت تبخاله بسته شدگوید هنوز عشق که اینها گل تب است
هوش مصنوعی: نفس کشیدن در اثر زیاد شدن تب، دشوار شده است، اما عشق هنوز می‌گوید که این مشکلات تنها نشانهی تب و داغی در درون است.
در دست دیگران بود آزاد کردنمدر چارسوی دهر دلم طفل مکتب است
هوش مصنوعی: آزاد کردن من در اختیار دیگران است، و در میان روزگار، قلب من مانند یک کودک در حال تحصیل و یادگیری است.
صائب نمی فروزد شمع مراد منتا صبحدم اگر چه لبم گرم یارب است
هوش مصنوعی: صائب، شمع آرزویم را تا صبح نمیفروزد، هرچند لبم در دعا گرم است.