غزل شمارهٔ ۱۹۸۶
هوش مصنوعی: این شعر درباره زیبایی و جذابیت معشوق و اثرگذاری او بر شاعر است. شاعر به خنده و نگاه معشوق اشاره می‌کند که گل را شکسته و خورشید را جذب کرده است. او همچنین از داغ‌های قدیمی‌اش یاد می‌کند که با دیدن معشوق تازه می‌شود. شاعر از تیره‌گشتی‌اش ناشی از عشق می‌گوید و بیان می‌کند که چاره دردش در دست عشق نیست، بلکه این تبسم معشوق است که این حالت را ایجاد کرده است. او همچنین به مقایسه برق و آتش می‌پردازد، که نشان دهنده سرزندگی و جذابیت احساساتش است.
لعلت به خنده پرده گل را دریده استآیینه از رخت گل خورشید چیده است
هوش مصنوعی: لبخند تو باعث شده که پرده گل پاره شود و آینه از زیبایی صورت تو، گلهایی را به عنوان هدیه از خورشید بچیند.
نظاره تو تازه کند داغ کهنه رااین لاله گویی ز دل آتش چکیده است
هوش مصنوعی: نگاه تو میتواند زخمهای قدیمی را دوباره زنده کند، گویی این گل لاله از دل آتش بیرون آمده است و احساساتی عمیق را به یاد میآورد.
اسباب تیره بختی ما دست داده استتا سرمه ات به گوشه ابرو رسیده است
هوش مصنوعی: سرنوشت سختی برای ما رقم خورده است که باعث شده سرمهات به گوشه ابرویت برسد.
کار تو نیست چاره درد من ای مسیحاین شیوه را تبسم او آفریده است
هوش مصنوعی: تو نمیتوانی دردی که دارم را درمان کنی، ای مسیح؛ این روش را لبخند او به وجود آورده است.
ما برق را بر آتش غیرت نشانده ایمسیماب در قلمرو ما آرمیده است
هوش مصنوعی: ما روشنایی و قدرت را به غیرت و شجاعت خود پیوند زدهایم و زیبایی و لطافت در عرصه زندگی ما سکونت دارد.