غزل شمارهٔ ۲۱۰۷
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به زیبایی و تاثیر عمیق عشق اشاره می‌کند. او از شور و شوقی که از عشق به وجود آمده صحبت می‌کند و خاطر نشان می‌سازد که چگونه این احساسات، او را از دنیای واقعی خارج کرده و به عالم خیال می‌کشاند. در بین الماس‌های زیبایی و عواطف عاشقانه، او به درد و رنج ناشی از این عشق نیز پرداخته و به نوعی به فریاد و درد دل خود اشاره می‌کند. در نهایت، او به آرامشی که عشق به او هدیه کرده است، اشاره می‌کند و می‌گوید که تا زمانی که عشق وجود دارد، می‌تواند با تمام چالش‌ها و مشکلات کنار بیاید.
ماهی که ز پرتو به جهان شور درانداختپیش رخت از هاله مکرر سپر انداخت
هوش مصنوعی: ماهی که با نور خود جهانی پر از هیجان و شور ایجاد کرد، وقتی به حضور تو رسید، از زیبایی و جلال خود پرده برداشت.
با گوشه دل غنچه صفت ساخته بودمبوی تو مرا همچو صبا دربدر انداخت
هوش مصنوعی: با گوشهای از دل، مانند گل غنچه، تصویری از تو ساخته بودم و حالا بوی تو مرا مانند نسیم در کنار خود سرگردان می‌کند.
در دیده صاحب نظران موی زیادمزان روز که چشم تو مرا از نظر انداخت
هوش مصنوعی: از نظر صاحب نظران، من موی زیادی دارم؛ چون روزی که چشم تو مرا از نگاه خود دور کرد، این گونه شدم.
تا دامن محشر نتوان دوخت به سوزنمژگان تو چاکی که مرا در جگر انداخت
هوش مصنوعی: تا زمانی که دامن قیامت را نتوان با سوزن چشمان تو دوخت، آن زخم و جراحتی که در دل من ایجاد کردی، همیشه باقی خواهد ماند.
فریاد که شیرین سخنی طوطی ما رامشغول سخن کرد و ز فکر شکر انداخت
هوش مصنوعی: صدای دلنشینی که طوطی ما با کلام شیرینش ایجاد کرد، ما را از فکر شیرین جدا کرد.
آن را که به دولت نتوانیش رساندنمانند هما سایه نباید به سر انداخت
هوش مصنوعی: اگر نتوانی کسی را به موفقیت و خوشبختی برسانی، مثل سایه هما، نباید او را به سر و دوش خود بگیری.
صائب شدم آسوده ازین کارگشایانتا کار مرا عشق به آه سحر انداخت
هوش مصنوعی: در آرامش از دست افرادی که به حل مشکلات کمک میکنند، رها شدهام. زیرا عشق، کار مرا به آه و افسوس در هنگام سحر رساند.