غزل شمارهٔ ۲۱۱۹ - صائب

جمعیت جسم از نفس پا به رکاب استشیرازه مجموعه ما موج سراب است

جایی که بود عمر خضر نقش بر آبیاین هستی ده روزه ما در چه حساب است؟

این هستی پوچی که تو دلبسته آنیموقوف به یک چشم زدن همچو حباب است

از قطره اشکش جگر سنگ شود داغهر دل که ازان حسن گلوسوز کباب است

سیری ز تماشا نبود اهل نظر رادریای گهر پر ز تهی چشم حباب است

حسنش شده در بردن دل گرم عنانترهر چند که از حلقه خط پا به رکاب است

ناشستگی من بود از سر به هواییچون سرو، مرا پای به گل در لب آب است

امید من از نامه نوشتن نکشد دستهر چند که مکتوب مرا جنگ جواب است

از مردم خاموش طلب سر حقیقتکاین کوزه سربسته پر از باده ناب است