غزل شمارهٔ ۲۲۱۷
هوش مصنوعی: غزل به توصیف رابطه انسان با خدا و دنیای معنوی می‌پردازد. شاعر از دربان درگاه حق سخن می‌گوید که به هر کس اجازه ورود می‌دهد. او به باز شدن درگاه‌ها و بی‌نیازی از خلق اشاره می‌کند و این را نشانه‌ای از ارتباط مستقیم با خدا می‌داند. خط و خال به عنوان نمادهایی از زیبایی و عشق به کار رفته و به رابطه‌اش با کلام و زبان اشاره می‌شود. در نهایت، شاعر به حیرت و شگفتی خود از فیض‌های الهی می‌پردازد و به حضور خدا در زندگی روزمره و روحانی‌اش اشاره می‌نماید.
به که بر خود نبندد از درباندر دولت به هر که باز شده است
هوش مصنوعی: بهتر است خود را محدود نکنیم و از فرصتهایی که در اختیار داریم بهرهمند شویم، زیرا هر دری که به روی ما باز می‌شود، فرصتی برای پیشرفت و موفقیت است.
کرده تا روی خود به درگه حقصائب از خلق بی نیاز شده است
هوش مصنوعی: خود را در درگاه خداوند قرار داده و از دیگران بینیاز شده است.
خطش از خال حقه باز شده استخالش از خط زبان دراز شده است
هوش مصنوعی: خط او از دل فریب و زیرکی باز شده و نشانش از زبانش، حکایتهای زیادی دارد.
چون سپر روی چرخ پرچین استگره از جبهه که باز شده است؟
هوش مصنوعی: وقتی که سپر، مانند چرخهای پرچین قرار گرفته، پس چرا گرهای که بر روی جبهه است، باز نشده؟
صف مژگانش در زبان بازی استگرچه چشمش به خواب ناز شده است
هوش مصنوعی: مژگان او همچون زبانی است که در بازی است، حتی اگر چشمانش در خواب و آرامش باشند.
نیست یک دل گشاده، حیرانمکه در فیض بر که باز شده است
هوش مصنوعی: دل هیچ کس باز و گشاده نیست، و من در حیرتم که برکات و نعمتها بر چه کسی نازل شده است.
خط مشکین او که ابجد ماستبوالهوس را خط جواز شده است
هوش مصنوعی: خط زیبای او که نشانه‌ای از هویت ماست، برای افراد دلباخته و شیدا، به نوعی مجوز و اجازهنامه به شمار میآید.
رو به دریا نهاده بی لنگربی حضور آن که در نماز شده است
هوش مصنوعی: به سمت دریا رفته، بدون لنگر و بدون حضور کسی که در حال نماز است.