غزل شمارهٔ ۲۲۳۳
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از تیره‌بختی و غم و اندوه خود شکوه می‌کند و بیان می‌کند که چشمانش به مانند دریا تحت تأثیر چشم‌زخم‌ها قرار گرفته‌اند. او احساس دلتنگی و ناامیدی دارد و دلیله‌های خوشی و کامیابی را در غفلت و بی‌خیالی جستجو می‌کند. شاعر به این نکته اشاره دارد که افراد قانع هرگز درد را نمی‌شناسند و کسانی که دل شاداب دارند می‌توانند به آرامش و بهشت دست یابند. با وجود این، معاش و رزق برای او همچنان سخت و پراشکال است. دنیا را در دیدگان خود به‌عنوان آیینه‌ای از درد و زاری می‌بیند و عشق را به عنوان نوری می‌شمارد که می‌سازد یا ویران می‌کند. در پایان هم اشاره‌ای به زحمات خود و محدودیت‌های مالی‌اش دارد.
مرا از تیره بختی شکوه بیجاستکه عنبر نیل چشم زخم دریاست
هوش مصنوعی: از بدبیاری من خیلی شکايتی نیست، چون زیبایی چشم من همچون عطر نایاب در عمق دریا قرار دارد.
ز دلتنگی، سواد دیده مورمرا پیش نظر دامان صحراست
هوش مصنوعی: از ناراحتی و دلتنگی، سیاهیهای چشمم همانند مور وجودم را میپوشاند و در ذهنم، دامن وسیع صحرا را تداعی می‌کند.
خمار نامرادی هوش بخش استشراب کامرانی غفلت افزاست
هوش مصنوعی: شراب غم و اندوه، عقل را روشن می‌کند، اما نوشیدن شراب خوشی، آدمی را در خواب غفلت فرو میبرد.
نباشد قانعان را درد نایافتدل خرسند را جنت مهیاست
هوش مصنوعی: کسانی که خرسند و راضی هستند، هیچگاه دردی نخواهند دید و برای آنها بهشت آماده است.
چو مرجان رزق ما خون است، هر چندعنان بحر در سرپنجه ماست
هوش مصنوعی: مانند مرجان، روزی ما از خون گرفته شده است، هرچند که کنترل دریا در دستان ماست.
جهان در دیده اش آیینه زاری استبه نور عشق هر چشمی که بیناست
هوش مصنوعی: در نظر او، دنیا مانند یک آیینه است که با نور عشق روشن میشود و هر کس که بصیرت داشته باشد، آن را می‌بیند.
بر آن صاحب سخن رحم است صائبکه دخلش منحصر در دخل بیجاست!
هوش مصنوعی: صائب به کسانی که توانایی کلام و سخنوری دارند، بینهایت لطف می‌کند، به ویژه اگر درآمدشان تنها به چیزهای بیارزش محدود باشد.