غزل شمارهٔ ۲۲۶۱
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به بررسی وضعیت رقت‌بار انسان‌ها و جامعه می‌پردازد. او از غبار و بخاری که بر زمین مانده و چیزهایی که از گذشته باقی مانده‌اند، سخن می‌گوید. عقل انسان‌ها را می‌بیند که پریده و زندگی ساده و سخت تنگدستان را توصیف می‌کند. او اشاره به بزرگان دین و مظاهر اجتماعی می‌کند که تنها ظواهر آنها باقی مانده و عمق معنایی در آنها دیده نمی‌شود. در نهایت، شاعر از خود به عنوان یک موجود حاضر در این دنیا یاد می‌کند و اگر هنوز سخنی راستین یا اثری از خود برجای گذاشته باشد، بر آن تاکید می‌کند.
غباری بجا از زمین مانده استبخاری ز چرخ برین مانده است
هوش مصنوعی: از زمین نشانهای باقی مانده و دودی از آسمان به جا مانده است.
ز گل خار مانده است و از می خمارچه ها از که ها بر زمین مانده است
هوش مصنوعی: از گل، خار باقی مانده و از شراب، سرخوشیها و چیزهایی که در دل و جان انسان‌ها وجود داشت، به زمین افتاده است و کسی نمیداند این آثار متعلق به چه کسانی است.
پریده است عقل از سر مردماننگین خانه ها بی نگین مانده است
هوش مصنوعی: عقل و درک آدمها از بین رفته و همین باعث شده که خانهها خالی از زیبایی و ارزش باشند.
به این تنگدستان ز ارباب حاللباس فراخ آستین مانده است
هوش مصنوعی: برخی از افراد مرفه و ثروتمند همچنان در زندگی خود نسبت به فرودستان بیتوجه هستند و در حالی که خود از امکانات خوبی برخوردارند، به مشکلات و کمبودهای دیگران اهمیت نمیدهند.
همین ریش و دستار و عرض شکمبجا از بزرگان دین مانده است
هوش مصنوعی: این جمله به این معناست که ویژگیها و نمادهای ظاهری، مانند ریش و دستار، و همچنین برخی نشانهها از بزرگان دین باقی مانده است. به نوعی، این نشانهها نشاندهندهی ادامهی سنتها و ارزشهای دینی از گذشته تا به امروز هستند.
ز ازرق لباسان خورشید رویهمین یک سپهر برین مانده است
هوش مصنوعی: خورشید در این آسمان فقط به خاطر وجود افرادی که لباس آبی بر تن دارند، درخشیده و باقی مانده است.
منم صائب امروز بر لوح خاکاگر یک سخن آفرین مانده است
هوش مصنوعی: من امروز صائب هستم که اگر یک سخن خوب در دنیا باقی مانده باشد، به نام من ثبت شده است.