غزل شمارهٔ ۲۲۹۸
هوش مصنوعی: این شعر به توصیف زیبایی‌ها و حالات عاشقان می‌پردازد. شاعر با تشبیه عاشقان به صبح، اشاره می‌کند که آنان در عشق خود مانند صبح، شفاف و بی‌زوال هستند. آنها هیچگاه در عشق کم نمی‌گذارند و با فروتنی و صداقت به عشق ورزی می‌پردازند. همچنین شاعر از لذت و شادی عشق صحبت می‌کند و می‌گوید که عاشقان هیچ کینه‌ای در دل ندارند و با محبت و دوستی زندگی می‌کنند. در پایان، شاعر به آرامش و خوشی inherent در عشق اشاره می‌کند که همچون طلوع خورشید در زندگی می‌درخشد.
روشندلان به هر که رسیدند همچو صبحدادند جان، نفس نکشیدند همچو صبح
هوش مصنوعی: روشندلان هر جا که به کسی رسیدند، مانند صبحی روشن، جان فشانی کردند و نفس نکشیدند، مانند صبح که بیدار میشود و زندگی تازهای آغاز می‌کند.
شکر خدا که عاقبت کار، عاشقانپیراهنی به صدق دریدند همچو صبح
هوش مصنوعی: خوشحالیم که در نهایت، عاشقان به راستی و صداقت دست یافتند و همانند صبح، روشنی و حقیقت را نمایان کردند.
جمعی که پی به داغ مکافات برده اندیک گل فزون ز باغ نچیدند همچو صبح
هوش مصنوعی: گروهی که از عواقب کارها آگاه شدهاند، مانند صبح که پر از زیبایی است، هیچ گلی بیش از آنچه که در باغ وجود دارد، برداشت نکردند.
از گرد کینه صاف بود آبگینه امناف مرا به مهر بریدند همچو صبح
هوش مصنوعی: در دل من کینه‌ای وجود نداشت و مانند شفافیت شیشهای بودم. ناف من را با محبت بریدند، مانند روشنایی صبح.
تا شیشه گردن از سر دیوار خم کشیدمستان بغل گشاده دویدند همچو صبح
هوش مصنوعی: وقتی شیشه گردن خود را از بالای دیوار خمیده دید، مستان با اشتیاق و شادابی مانند سپیده دم به سوی او دویدند.
صائب خموش باش که خورشید طلعتانبر ما رقم به صدق کشیدند همچو صبح
هوش مصنوعی: سکوت کن، زیرا چهرهی تابناک شما به وضوح و روشنایی صبح بر ما اثر گذاشته است.