غزل شمارهٔ ۲۳۷۲
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات به موضوعاتی چون جدایی، طمع، سفر بدون وداع، نعمت و تجربه‌های زندگی اشاره دارد. او از تلاش و زحمت گوینده برای دستیابی به هدف صحبت می‌کند و می‌گوید که برخی از نعمت‌ها را نمی‌توان به راحتی بیان کرد. همچنین، به تأثیر زمان بر انسان و تغییراتی که در زندگی به وجود می‌آید، اشاره دارد. در نهایت، شاعر به سادگی دل و ناپختگی برخی افراد اشاره می‌کند که به دلیل عدم آگاهی ممکن است در دام مشکلات بیفتند.
گرچه انفاس گرامی سینه صرف آه کرداینقدر شد دانه خود را جدا از کاه کرد
هوش مصنوعی: هر چند که نفسهای ارزشمند این فرد فقط به زجر و آه سپری میشود، اما به همین اندازه دانهی وجودش را از زبالههای بیارزش جدا کرده است.
تا نگارین شد زمی دست سبو در زیر سردست ارباب طمع را از طلب کوتاه کرد
هوش مصنوعی: تا زمانی که جام لبریز و خوش رنگ شد، دست طمع از خواستههایش کوتاه شد.
بی‌وداع ما سفر کردن نه از آداب بودمی‌توانستیم آخر همتی همراه کرد
هوش مصنوعی: ما بدون خداحافظی سفر کردیم که این کار نشانهای از ادب نیست. میتوانستیم در پایان، تلاشی برای برقراری وداع داشته باشیم.
برگ را پنهان کند بسیاری بار درختکثرت نعمت زبان شکر را کوتاه کرد
هوش مصنوعی: باران زیاد، برگهای درخت را میپوشاند و این فراوانی نعمت باعث میشود که ما نتوانیم به زبان شکرگذاری، خوبیهای آن را بیان کنیم.
رنگها در روز روشن می‌نماید خویش رااز سیه کاری مرا موی سفید آگاه کرد
هوش مصنوعی: در روشنایی روز، رنگها خود را نشان میدهند و از کارهای ناپسند من، موی سفیدم به من خبر داد.
با خس و خاشاک، صائب موجه دریا نکردآنچه با ما ساده‌لوحان آب زیر کاه کرد
هوش مصنوعی: با گیاهان بیارزش، صائب دریا را تسکین نداد، اما آبزیرکاه (فریب و نیرنگ) به سادگی ما لطمه زد.