غزل شمارهٔ ۲۴۷۶
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر سپاسگزاری خود را از خداوند ابراز می‌کند که به او ویژگی‌های خاصی مثل آگاهی و توانایی بیان اندیشه‌ها داده است. او با وجود اینکه از خواسته‌های مادی بی‌بهره است، توانسته است به موهبت‌های معنوی و فکری دست یابد. بیان می‌کند که درد و رنجش به او عمق احساس و درک بیشتری بخشیده است و او به دنبال کسب معرفت و آگاهی است. در نهایت، شاعر از تمایلش برای دوری از خواسته‌های دنیوی می‌گوید و بر این نکته تأکید می‌کند که با وجود تمام چالش‌ها، به نعمت‌های الهی و عشق به علم و معنا پرداخته است.
منت ایزد را که طبع بی نیازم داده اندجان آگاه و زبان نکته سازم داده اند
هوش مصنوعی: به خاطر نعمت خداوند، احساس بینیازی دارم و این که جانم آگاه و زبانم پر از نکات و پندهای زیباست.
گرچه دست و دامنم خالی است از نقد مرادگوهر بی قیمتی چون امتیازم داده اند
هوش مصنوعی: اگرچه من از خواستهها و آرزوهایم چیزی ندارم، اما به من امتیازی دادهاند که ارزش آن مانند یک سنگ بیقیمت است.
کوتهی چون ناله نی نیست درانداز مندر خراش سینه ها دست درازم داده اند
هوش مصنوعی: کوتاهی صدای نی مانند نالهام نیست، بلکه دستهایم به سمت سینهها دراز شدهاند تا درد و احساساتم را بیان کنم.
گشته ام صد پیرهن نازکتر از موی میانآتشین رویان زداغ از بس گدازم داده اند
هوش مصنوعی: من به اندازهای در عشق و دلدادگی غرق شدهام که حس میکنم پوست من، حتی نازکتر از موی سر است. این شعلههای عشق به قدری سوزانند که در هر بار داغی که میکشم، گویی سوزش آن را در جانم احساس میکنم.
در شکارستان عالم مدتی چون شاهبازبسته ام چشم طمع، تا چشم بازم داده اند
هوش مصنوعی: در دنیای گسترده جستجو و تلاش، مدتی را مانند شاهباز، چشمم را از خواسته‌های بیپایه بستهام تا زمانی که فرصت به من داده شود.
از گریبان دو عالم دست کوته کرده امتا به کف سر رشته زلف درازم داده اند
هوش مصنوعی: من ارتباطم را با دنیا و حواشیاش قطع کردهام تا تنها به معشوق و زیباییهای او توجه کنم.