غزل شمارهٔ ۲۵۲۶
هوش مصنوعی: این شعر درباره عشق و دردهای ناشی از آن است. شاعر به کدورت‌ها و غم‌هایی که در دل دارد اشاره می‌کند و از اینکه عشق می‌تواند او را از این غم‌ها آزاد کند، صحبت می‌کند. او در خواب و خیالات عاشقانه‌اش غرق است ولی در عین حال، بیدار و غمگین است. همچنین اشاره می‌کند که احساسات او عمیق و سنگین شده و به نوعی به درد عشق عادت کرده است. در نهایت، شاعر از یک یاری می‌خواهد که او را از این وضعیت نجات دهد و به آرامش برساند.
تا به کی گرد کدورت زیر دیوارم کند؟عشق کو تا از غم عالم سبکبارم کند
هوش مصنوعی: مدت زیادی است که زیر فشار و سنگینی مشکلات زندگی قرار دارم و منتظرم که عشق بیاید و این بار سنگین را از دوشم بردارد و به من آرامش بدهد.
با خیال یار در یک پیرهن خوابیده امبر ندارد سر زبالین هر که بیدارم کند!
هوش مصنوعی: من در یک لباس خوابیدهام و خیال یار در سر دارم، و هر کسی که بخواهد مرا از این خواب بیدار کند، سرش را از روی من برندارد!
شد ز زنگ سینه من ناخن صیقل کبودسعی خاکستر چه با آیینه تارم کند؟
هوش مصنوعی: ناخن کبود و صیقلخوردهام، که از زنگ سینهام به وجود آمده، چگونه می‌تواند خاکستر تلاشهای من را با آینهی تار و تاریکم ببیند؟
چون رگ سنگ است از خواب گران مژگان منسیلی دوران عجب دارم که بیدارم کند
هوش مصنوعی: چشمان من سنگین و خوابآلود هستند، اما مانند رگ سنگی که نمیخوابد، احساس عجیبی دارم که با این حال مرا بیدار می‌کند.
عاشقان با درد از روز ازل خو کرده انددرد بیدردی مگر صائب خبردارم کند
هوش مصنوعی: عاشقان از همان ابتدای خلقت به درد و رنج عادت کردهاند و تنها کسی که می‌تواند از حال آنها باخبر شود، کسی است که خودش دردی نداشته باشد.