غزل شمارهٔ ۲۵۳۷
هوش مصنوعی: این شعر دربارهٔ احساس خیانت و دل‌تنگی گوینده برای یاری است که او را ترک کرده است. گوینده از یار خود می‌خواهد که به وعده‌ها و دوستی‌های گذشته وفادار بماند و بر درد و رنجی که از جدایی و بی‌وفایی او متحمل شده، تأکید می‌کند. او به این نکته اشاره دارد که عاشقی و عشق، با چالش‌ها و سختی‌ها همراه است و خود را در کشمکش با عدم وفاداری معشوق می‌بیند. در نهایت، گوینده به تراژدی عشق و تنهایی‌اش می‌پردازد و از بی‌کسی و ناتوانی در درک بیماری عاطفی‌اش صحبت می‌کند.
ترک یاران کرده ای ای بیوفا، یار این کند؟دل زپیمان برگرفتی، هیچ دلدار این کند؟
هوش مصنوعی: دوست ناوک و بیوفا، تو یاران خود را ترک کردهای. آیا کسی این کار را می‌کند؟ تو پیمان را شکستهای، آیا هیچ معشوقی چنین کاری انجام میدهد؟
ترک ما کردی و کردی دشمنی با دوستانشرم بادت زین عملها، یار با یار این کند؟
هوش مصنوعی: تو از ما جدا شدی و با دوستان ما دشمنی کردی. این عمل زشت تو باعث شرمندگیات باشد، زیرا یار با یار خود چنین نمیکند.
جور تو با عاشق سرگشته امروزینه نیستآزمودم عشق را صدبار، هر بار این کند
هوش مصنوعی: ظلم و بد رفتاری تو با عاشق سرگشته امروز چیز جدیدی نیست. من عشق را بارها امتحان کردهام و هر بار این گونه بوده است.
طالب عشق رخ خوب تو بودم سالهاخود ندانستم که با من آخر کار این کند
هوش مصنوعی: سالها به دنبال عشق و زیبایی تو بودم، اما نمیدانستم که در پایان این مسیر چه سرنوشتی برای من رقم خواهد خورد.
نرگست در عین بیماری کند قصد دلمکس ندانم در جهان با هیچ بیمار این کند
هوش مصنوعی: عشق تو حتی در حالی که بیمار هستی، به قلب من رسیده است و هیچکس در این دنیا نمیداند که چنین حسی را از تو دریافت کردهام.