غزل شمارهٔ ۲۷۹۰
هوش مصنوعی: این شعر از غم و عشق سخن می‌گوید. شاعر با بیان احساسات عمیق خود، خود را به پروانه‌ای تشبیه می‌کند که به شمعی عشق می‌ورزد و از دل‌تنگی و دلتنگی‌اش می‌گوید. او احساس می‌کند که در میخانه و عشق، عذاب می‌کشد و با آه و ناله‌هایش از درد دلش پرده برمی‌دارد. همچنین، او به زیبایی و جذابیت معشوقش اشاره می‌کند و می‌گوید که حتی در میان سنگین دلان، به خاطر عشقش دچار پریشانی و شوق می‌شود. در نهایت، شاعر از دردی که در دل دارد گفته و از آن می‌نالد.
مرا آه سحر گرد از دل دیوانه می روبدکه جزبال سمندر گرداز آتشخانه می روبد؟
هوش مصنوعی: دل دیوانهام را در صبحگاهان، آه و نالهای فرا میگیرد که جز پرندهای که در آتش زندگی می‌کند، کسی نمیتواند از آن رهایی یابد.
منم پروانه شمعی که شمع بزم جایش رازدلسوزی به جاروب پر پروانه می روبد
هوش مصنوعی: من یک پروانهام که به دور شمع میچرخد. شمعی که در میهمانی درخشیده و میسوزد. پروانه با دلسوزی، محلی را که شمع در آن است، جارو می‌کند تا نور و گرمای آن حفظ شود.
مرا بر می پرستی رشک می آید که از مستیبه دستار پریشان ساحت میخانه می روبد
هوش مصنوعی: من به کسی که مشغول عبادت است حسادت میکنم، زیرا او، در حالی که مست و شاداب است، همچنان به مراقبت و پاکسازی فضای میخانه میپردازد.
به امیدی دل صد چاک را در زلف او بستمهمان گرد عبیر از طره او شانه می روبد
هوش مصنوعی: با امیدی که دارم، دل شکستهام را به زلف او پیوند دادهام، مانند بویی که از شانههایش به پا میخیزد و فضا را پر می‌کند.
چه گردم گرد این سنگین دلان بهر گشاد دل؟چو آخر آسیا گرد از دل این دانه می روبد
هوش مصنوعی: چرا خود را به دور این دلهای سنگین و غمگین بیفکنم تا شاید دلم سبک شود؟ همانطور که در پایان، آسیاب دانهها را از دل خود میروباید.
مرا با آتشین رویی سر و کارست کز بستربه جای برگ گل بال و پر پروانه می روبد
هوش مصنوعی: من با کسی مواجه هستم که چهرهاش همچون آتش میدرخشد. او از بستر من گلبرگها را کنار میزند و به جای آنها بال و پر پروانهها را به من میدهد.
چنان شد عام در دوران چشمش وسعت مشربکه با سجاده زاهد ساحت میخانه می روبد
هوش مصنوعی: چشم او چنان وسیع و پرمحتوا شده که حتی در حال عبادت و نماز، به میخانه و خوشیهای آن فکر می کند و آنجا را میبیند.
نلرزم چون به آه سرد خود چون صبحدم صائب؟که گاهی از دلم گردی درین غمخانه می روبد
هوش مصنوعی: چرا باید به خاطر آه سرد و کسالتآورم بلرزم، مانند صبح که آرام و ساکت است؟ زیرا گاهی اوقات، دلم در این خانهی غم به شدت نشیب و فراز میآید و تلنگری میزند.