غزل شمارهٔ ۲۸۵۹ - صائب

دل از گفتار ناسنجیده بی آرام می گرددکه شکر خواب، تلخ از مرغ بی هنگام می گردد

تلافی را مکافات عمل در آستین دارددهن گوینده را تلخ اول از دشنام می گردد

ندارد نامداری حاصلی غیر از سیه روییعقیق از ساده لوحیها به گرد نام می گردد

دوامی نیست رنگ آمیزی میهای لعلی رانبیند زردرویی هر که خون آشام می گردد

اگر خورشید تابان پخته می سازد ثمرها رازروی آتشین چون آرزوها خام می گردد؟

کند هر کس که در دولت فرامش دوستداران رازدولت کام دل نادیده، دشمنکام می گردد

مروت نیست خندیدن به حال ما سیه روزانزخط صبح بناگوش تو آخر شام می گردد

شود چون از شراب لاله گون گلگل رخ ساقیپی تسخیر دل، گیرنده چون گلدام می گردد

به حسن استماع از شکوه خالی می شود دلهادل مینا تهی از گوش پهن جام می گردد

مه تابان کجا مستور از ابر تنک گردد؟نهان در جامه کی آن سروسیم اندام می گردد؟

زعاشق دار و گیر حسن سرکش می شود افزونکه بهر سرو، طوق قمریان گلدام می گردد

مگر از التفات خاص تسخیرش کنی، ورنهتسلی کی دل صائب به لطف عام می گردد؟