غزل شمارهٔ ۲۸۶۶
هوش مصنوعی: شاعر در این اشعار به بیان احساسات عمیق خود می‌پردازد. او از زخم‌های تازه و کهنه‌ای که در دل دارد سخن می‌گوید و بیان می‌کند که زیبایی و محبت محبوبش بر زخم‌هایش تأثیر می‌گذارد. او همچنین به نگرانی‌اش از ماندن در وضعیتی بدون تغییر اشاره می‌کند و معتقد است که اگر در تلاش برای دستیابی به حقیقت برود، ممکن است به دردسر بیفتد. شاعر از پراکندگی و تنش در جمعیت رنج می‌برد و احساس می‌کند که صحبت‌هایش از هم می‌پاشد. در نهایت، او به عشق و زیبایی اشاره می‌کند و هشدار می‌دهد که باید مراقب فاصله گرفتن از محبوبش باشد، زیرا این دوره می‌تواند منجر به از دست رفتن نکات مثبت زندگی‌اش شود.
مگر قسمت مرا زان تیغ زخمی تازه می‌گردد؟که زخم کهنه‌ام بی‌بخیه از خمیازه می‌گردد
هوش مصنوعی: آیا تقدیر من این است که از آن تیغ جدید زخمی شوم؟ زیرا زخم قدیمیام بدون درمان فقط ادامه مییابد و برایم دردسرساز میشود.
بساط پرتو خورشید و مه برچیده خواهد شدبه این دستور اگر حسن تو بی‌اندازه می‌گردد
هوش مصنوعی: آفتاب و ماه روزی از بین خواهند رفت، اگر زیبایی تو بدون حد و مرز افزایش یابد.
مکن از ماندگی اندیشه، پا مردانه در ره نهکه از صدق طلب سنگ نشان جمازه می‌گردد
هوش مصنوعی: به فکر ماندن نباش و با اعتماد به نفس قدم در مسیر بگذار؛ زیرا از جستجوی حقیقت، نشانههای عظمت و فداکاری نمایان میشود.
ز جمعیت پریشان می‌شوم، سی‌پاره را مانمز هم پاشیدن صحبت مرا شیرازه می‌گردد
هوش مصنوعی: از شلوغی و خیل مردم دچار آشفتگی می‌شوم، مانند سی‌پاره که از هم پاشیده شده است. صحبت من نیز به هم میریزد و بهم میریزد.
مکن زنهار دور از آستان خویش صائب راکه از بلبل گلستان صاحب آوازه می‌گردد
هوش مصنوعی: از دوری از درگاه خودت بپرهیز، چرا که صائب هم مانند بلبل در باغ، آوازهاش را به گوشها میرساند.