غزل شمارهٔ ۳۰۷۷
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از عشق و دلبستگی خود به یک معشوق سخن می‌گوید. او معشوق را همچون آهویی زیبا و گرفتار کمند توصیف می‌کند و بیانگر این است که عشقش برایش درد و رنج به همراه دارد. شاعر خود را به آتش و نوا تشبیه می‌کند که در دام عشق گرفتار شده و از این وضعیت رنج می‌برد. او به تفاوت‌های خود و نیز به تلاش‌هایش برای رسیدن به مقام و عزت اشاره می‌کند. در نهایت، شاعر به پیوندی اشاره می‌کند که بر اثر عشق و شیفتگی‌اش به وجود آمده، هرچند که این پیوند دردناک و مشکل‌آفرین است.
نگار نوخطی رام نگاه صید بندم شدعجب آهوی مشکینی گرفتار کمندم شد
هوش مصنوعی: چشمهای زیبا و تازهنفس او مانند آهوهایی است که به دام میافتند. عجب اینجا ست که من نیز به این زیبایی دل باخته و در دام عشق او گرفتار شدهام.
دم عیسی کند کار دم شمشیر با جانمگوارا بس که درد او به جان دردمندم شد
هوش مصنوعی: لحظهای که عیسی جان میبخشد، مانند ضربه شمشیر بر جانم تحملپذیر است، زیرا درد او بر درد من العان تسلط دارد.
من آن آتش نوا مرغم که در هر دامی افتادمبه دفع دیده بد دانه اش یکسر سپندم شد
هوش مصنوعی: من پرندهای هستم که در آتش melodies میخوانم و هر بار که در دام افتادم، تمام توانم را صرف دور کردن نگاه بد و ناپاک میکنم.
درین مدت که چون آب روان در پایش افتادمچه غیر از بار دل حاصل از ان سرو بلندم شد؟
هوش مصنوعی: در این زمان که به پای او مانند آب روان فرود آمدم، چه چیزی جز باری که از عشق او بر دلم نشسته به دست نیاوردم؟
منم آن غنچه دلگیر باغ آفرینش راکه خواب نرگس مخمور تلخ از زهر خندم شد
هوش مصنوعی: من همان گلبرگ ناراحت باغ زندگی هستم که خواب تلخ و غمانگیزی از نرگس معطر را به خاطر زهر خندهام تجربه کردهام.
تلاش چاه بیش از جاه دارم چون مه کنعانکه از افتادگیها پایه عزت بلندم شد
هوش مصنوعی: من بیشتر از آن که به مقام و جایگاه فکر کنم، به تلاش و زحمت اهمیت میدهم. مانند ماهی که در چاه است و با وجود سختیها و دشواریها، به خاطر تلاش و صبرش به علو و بزرگی دست یافتهام.
زهربندی به آن پیمان گسل افزود پیوندمزتیغ او جدا هر چند صائب بندبندم شد
هوش مصنوعی: عهد و پیمانی که داشتیم، به خطری تبدیل شد و من از او جدا شدم، هرچند که دلم به خاطر این جدایی درد می‌کند.