غزل شمارهٔ ۳۰۹۵
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر از امید برومندی و خواسته‌هایش صحبت می‌کند. او به وجود انسانی به نام خضر اشاره می‌کند که از تشنگی می‌نالد و در عمیق‌ترین چاه احساساتش غوطه‌ور است. شاعر از چمن‌پیرا (شاید نماد زیبایی یا زندگی) می‌خواهد که او را از خارهای ناامیدی رها کند و وجود شادی را به او هدیه دهد. او به نازکی و ظرافت عشق و احساسات اشاره می‌کند و می‌گوید اگر فردی به او توجه نکند، نمی‌تواند طعم واقعی عشق را بچشد. در ادامه، شاعر به مشکلات زندگی و مرگ اشاره می‌کند و می‌گوید که حتی اگر در خاک مرگ نیز قرار گیرد، نمی‌تواند از افسردگی بیرون آید. او در نهایت به جنبه‌های رویا و خودشناسی اشاره کرده و آرزو دارد که مانند طوطیان بتواند با خود و وجودش صحبت کند.
چه امید برومندی مرا زان سیمتن باشد؟که خضر از العطش گویان آن چاه ذقن باشد
هوش مصنوعی: چطور میتوانم امیدوار باشم که از زیبایی تو برومند شوم؟ وقتی که خضر، پیغامآور زندگی، از شدت تشنگی به آن چاه اشاره می‌کند.
مرا با خار نومیدی رها کن ای چمن پیراکه شادی مرگ می گردد ، چُو گل در دستِ من باشد
هوش مصنوعی: مرا از تلخی ناامیدی رها کن ای باغبان، چون شادی به مرگ تبدیل میشود، وقتی که گل در دست من باشد.
نسیم بی ادب بر گرد بوی گل نمی گردداگر مژگان بلبل خار دیوار چمن باشد
هوش مصنوعی: نسیم ملایم و بیادب به سوی عطر گل نمیآید، اگر مژگان بلبل به خارهای دیوار چمن برسد.
نوازش از کسی جز سیلی اخوان نمی بینداگر صد سال یوسف در دبستان وطن باشد
هوش مصنوعی: تنها محبت و توجهی که از سوی برادران ناشی میشود، به مانند سیلی است. حتی اگر یوسف هم صد سال در مدرسه وطن باشد، باز هم از کسی دیگر محبت نخواهد دید.
تو از خاک اجل ز افسردگی بیرون نمی آییوگرنه جامه احرام مشتاقان کفن باشد
هوش مصنوعی: تو از غم و اندوه مرگ نمیتوانی خارج شوی، مگر اینکه لباس احرام، برای مشتاقان، همان کفن باشد.
پی روپوش در آیینه رو آورده ام صائبمرا چون طوطیان با چون خودی روی سخن باشد
هوش مصنوعی: به خودم نگاه میکنم و احساس میکنم که صحبتهای من شبیه طوطیهاست که فقط از روی عبارات دیگران تقلید میکنند. از این رو، قصد دارم به ظاهر و اصل خود پایبند باشم و به جای تکرار، واقعیتم را بیان کنم.