غزل شمارهٔ ۳۱۳۹
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به احساسات عمیق و دردهای درونی خود اشاره می‌کند. او می‌گوید که ناله‌هایش همزمان زمین و آسمان را تحت تأثیر قرار داده و دریا به آرامش آمده است. شاعر بر این باور است که برای داشتن شادی دائمی، باید از درد و رنج قانع شده و تحمل کرد چون دیگران نیز این درد را تجربه کرده‌اند. او به کسانی که زیبایی‌های ظاهری را می‌پرستند، هشدار می‌دهد که هر حرکت و فعالیتی ممکن است نشانه‌ای از تقدیر باشد. در نهایت، او از حال و هوای حاکم بر جهان و تأثیرات منفی ناشی از احساساتش صحبت می‌کند که باعث افسردگی دنیا شده است.
زمین و آسمان از ناله من در خروش آمدنشست از جوش دریا، سینه من تا به جوش آمد
هوش مصنوعی: زمین و آسمان به خاطر نالهها و گریههای من به جنبش درآمدند. دریا هم از شدت احساس من به جوش آمد و سینهام پر از هیجان و درد شد.
نشاط دایمی خواهی، به درد از صاف قانع شوکه در دورست دایم جام هر کس درد نوش آمد
هوش مصنوعی: اگر میخواهی همیشه خوشحال و شاداب باشی، باید از مشکلات و دردهای زندگی راضی باشی؛ چرا که در این دنیا هر فردی با چالشها و سختیها مواجه است.
تو محو رنگ و بویی، ورنه از هر جنبش خاریصریر خامه تقدیر، عارف را به گوش آمد
هوش مصنوعی: شما چنان غرق در زیباییها و جذابیتها هستید که اگر نه، هر حرکت و سر و صدایی از سرنوشت به گوش عارف میرسد.
زدست رد مردم آن که می نالد نمی داندکه از دست نوازش کوه غم ما را به دوش آمد
هوش مصنوعی: کسی که از درد و رنجش شکایت می‌کند، نمیداند که فشار و سنگینی غم ما ناشی از نوازش و محبت کوههاست، یعنی سنگینی غم ما خیلی عمیق و بزرگ است.
خرابات مغان پرجوش بود از شور من صائبجهان افسرده شد دیوانه ما تا به هوش آمد
هوش مصنوعی: محلهی میخانه، به خاطر شور و حال من پر از جنب و جوش است، اما جهان به خاطر دیوانگی من، به شدت غمگین شده است؛ حالا که به خود آمدم و به حال عادی برگشتم.