غزل شمارهٔ ۳۲۵۰
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به زیبایی و جذابیت چهره محبوبش اشاره می‌کند و می‌گوید کسی که از نگاه او دوری جسته، خود را به خطر انداخته است. او همچنین به قدرت و تأثیر نگاه محبوب اشاره دارد که همچون شمشیری کشیده شده است. در ادامه با استفاده از تصاویری چون سنبلی که از دل سنگ درمی‌آید و صدای دل از چشمی که در خانه به گوش می‌رسد، احساسات عمیق و تپش دل را بیان می‌کند. او بر این نکته تأکید می‌کند که دعا و خواسته‌ها در دل انسان نمی‌مانند و در نهایت راهی به تأثیرگذاری پیدا می‌کنند. در نهایت، شاعر ابراز اندوه و تهیدستی خود را در آغوش گرفتن نشان می‌دهد و به تفاوت‌های زیبایی همچون نور ماه می‌پردازد.
کور باد آن که ز روی تو نظر می‌پیچدسر مبادش که ز شمشیر تو سر می‌پیچد
هوش مصنوعی: هر کسی که از دیدن روی تو روی گرداند، برایش آرزوی کوری میکنم. چه آنکه اگر کسی از تو دوری کند، مانند کسی است که از شمشیر تو میگریزد.
سنبلی از ته هر سنگ برون می‌آیدآه فرهاد چو در کوه و کمر می‌پیچد
هوش مصنوعی: از لابهلای هر سنگ، سنبلی رشد می‌کند، مانند آه کشیدن فرهاد که در دل کوه و در عمیقترین نقاط غرش می‌کند.
شیون دل بُوَد از چشم، که در خانه صدادایم از رهگذر حلقه‌در می‌پیچد
هوش مصنوعی: دل از ناله و فریاد میلرزد و چشمانم پر از اشک است، چرا که صداهای ناشناسی از بیرون خانه مدام به گوش میرسند و مانند حلقهای در اطراف در میچرخند.
تا قیامت در دل بسته نخواهد ماندنعاقبت دست دعا قفل اثر می‌پیچد
هوش مصنوعی: هرگز دعا و خواستههای قلبی انسان بیپاسخ نخواهد ماند و سرانجام اثر آن به شکلی نمایان خواهد شد.
بر تهیدستی آغوش بگریم صائبهاله‌ای را چو ببینم به قمر می‌پیچد
هوش مصنوعی: وقتی فقر و تهیدستی را میبینم، دلم برایش میسوزد و به یاد زیباییهای نورانی و دلنشین میافتم که مانند هالهای دور قمر میپیچند.