غزل شمارهٔ ۳۳۸۹
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به زیبایی‌های طبیعت و عشق می‌پردازد. او می‌گوید اگر باد پرده را از چهره محبوب بردارد، زیبایی بهار را نیز تحت تأثیر قرار می‌دهد. آب و آیینه از شرم محبوب به کناری می‌روند و هرنفسی جوهر خود را به نمایش می‌گذارد. همچنین، شرم محبوب بهاری از گل‌ها را به یاد می‌آورد و زلف خورشید در شب زیبا می‌شود. شاعر به زیبایی‌های حرم و معشوقه اشاره می‌کند و می‌پرسد که تا کجا غمزگی او می‌تواند شکار دل‌ها باشد. در نهایت، او فقر را می‌پذیرد و از این که چگونه کلامش می‌تواند رمزگشایی از احساسات عمیقش باشد، صحبت می‌کند. این شعر شاعرانه ترکیبی از عشق و طبیعت را به تصویر می‌کشد.
باد اگر پرده ز رخساره یار اندازدلرزه بر دست نگارین بهار اندازد
هوش مصنوعی: اگر باد پردهی صورت محبوب را کنار بزند، باعث می‌شود که دستهای زیبای بهار هم بلرزد.
آب آیینه ز شرم خط او چون خس و خارهر نفس جوهر خود را به کنار اندازد
هوش مصنوعی: آب به خاطر زیبایی خط معشوقش به شدت شرمنده است و مانند گیاهان بیارزش در هر لحظه قیمتیترین چیز خود را کنار می‌گذارد.
شرم رخسار تو صد پرده خونین از گلهر سر سال به رخسار بهار اندازد
هوش مصنوعی: شرم چهره تو مانند پردههای قرمز از گل، هر سال در آغاز بهار بر چهره بهار سایه میاندازد.
زلف رخساره خورشید شود شبگیرمشوق اگر سایه بر این مشت غبار اندازد
هوش مصنوعی: اگر شوق و عشق مرا در تاریکی شب تحریک کند، زلفهای زیبای خورشید بر چهرهام میتابد و سایهای بر این مشت غبار میافتد.
پیشگاه حرم و دیر گریبان چاک استتا کجا غمزه او طرح شکار اندازد
هوش مصنوعی: در برابر حرم و آفتاب دیر، دل‌ها در anguish هستند و نمیدانند تا چه زمانی زیباییاش را مانند شکار به نمایش خواهد گذاشت.
گر مرا حوصله فقر نباشد چه عجبکه تهیدستی، آتش به چنار اندازد
هوش مصنوعی: اگر من تاب و توان تحمل فقر را نداشته باشم، چه چیزی عجیب است که نداشتن پول و امکانات، به جانم آتش بزند.
کلک صائب چو گشاید گره از زلف سخنتاب در نافه آهوی تتار اندازد
هوش مصنوعی: وقتی قلم صائب با نبوغ خود، مشکلات سخن را حل کند، زیبایی کلام او به حدی خواهد بود که همچون پر رنگ و لعاب سالهای جوانی، جلب توجه کند و دل‌ها را مجذوب خود کند.