غزل شمارهٔ ۳۴۵۱
هوش مصنوعی: این شعر به تأمل در حقیقت‌های زندگی و نادرستی‌های آن می‌پردازد. شاعر بیان می‌کند که باز کردن بال و پر روح بدون هدف و بیهوده است، و انسان عاقل باید دخل و خرج خود را کنترل کند تا دچار خرج‌های بی‌جهت نشود. همچنین، خواب و آرامش در زندگی از بیداری و زهد خالی بهتر است و همکاری با ظالمان، بی‌فایده است. هر گروهی شکر خاص خود را دارد، و در نهایت، کسی که زبانش برنده نیست، بهتر است خاموش بماند تا به مشکلات بیشتری دچار نشود.
بیخودی بال و پر روح گشودن باشدکم زنی مرتبه خویش فزودن باشد
هوش مصنوعی: اگر بیدلیل و بیمقدمه به پرواز روح خود بپردازی، این کار به هیچ وجه به ارتقای مقام تو کمک نمیکند.
عاقل آن است که دخلش بود از خرج زیادبه که گفتار تو کمتر ز شنودن باشد
هوش مصنوعی: عاقل کسی است که هزینهاش مطابق با درآمدش باشد، زیرا داشتن صحبتهایی کم از شنیدن مطالب مهمتر است.
خواب چشم تو ز بیداری زهاد به استطاعت ظالم خونخوار غنودن باشد
هوش مصنوعی: خواب چشمان تو از بیداری زاهد بهتر است، زیرا اطاعت از ظالمی که خون میریزد، خوابیدن را ترجیح میدهد.
شکر خاصی است در این دایره هر طایفه راشکر منعم دهن کیسه گشودن باشد
هوش مصنوعی: در این دنیا هر گروهی به نوعی شکر و قدردانی مخصوص خود را دارد و برای هر یک از آنها، نشان دادن gratitude و احترام به منبع رفاهشان به این صورت است که باید سلسلهای از اعمال را انجام دهند تا برکات بیشتری نصیبشان شود.
هرکه را تیغ زبان نیست به فرمان صائببه که چون خوشه مهیای درودن باشد
هوش مصنوعی: هرکس که زبانش تیز و بانفوذ نیست، بهتر است که مانند خوشهای از خرما آماده باشد تا به دست دیگران برداشت شود.