غزل شمارهٔ ۳۵۴۰
هوش مصنوعی: این شعر به بیان درد و رنج اهل هنر و خنجرهایی که تقدیر بر دل آنان می‌زند، می‌پردازد. شاعر به این نکته اشاره می‌کند که اگرچه چرخ زندگی ممکن است به دل هنرمند آسیب بزند، اما خرید و فروش در بازار هنر این امر را طبیعی می‌سازد. او از زیان‌های غیرضروری به هنرمندان سخن می‌گوید و تمایل دارد هنرمندانی با دل‌های خالص و صاف وجود داشته باشند. در انتها، شاعر بر اهمیت آثار پدر و میراث او در هنر تأکید می‌کند و به این نکته می‌پردازد که ارزش هنری نباید به سادگی زیر پا گذاشته شود.
چرخ هرچند دل اهل هنر را شکندچون خریدار که رسم است گهر را شکند
هوش مصنوعی: هرچند که زمان و گردش روزگار ممکن است دل هنرمندان را بشکند، اما مانند خریدارانی که برای خرید جواهر ناگزیر باید آن را بشکنند، این وضعیت طبیعی است.
کاسه و کوزه افلاک، شکستن داردچند بیهوده دل اهل هنر را شکند
هوش مصنوعی: شکستن کاسه و کوزههای آسمان بیهدف است، چرا که تنها دل اهل هنر را میآزارد.
چه کمی چشم من از ابر بهاران دارد؟چون ز مژگان به میان دامن تر را شکند
هوش مصنوعی: چشم من به اندازهای از باران بهاری کماست که وقتی قطرهای از مژگانم به دامن میریزد، آن را میشکند.
ای گل ابر، من تشنه جگر را دریاببه دمی آب که صفرای جگر را شکند
هوش مصنوعی: ای گل ابر، من به شدت تشنهام و نیاز دارم که قدری آب به من برسانی تا درد و رنجی که در دل دارم تسکین یابد.
دست بر صاف ضمیران نبود لغزش رالرزه موج کجا آب گهر را شکند؟
هوش مصنوعی: دست صاف و بیغلغلۀ دلها نمیتواند موجب لغزش و اشتباه شود. پس جایی که نمیلرزد، چگونه میتواند آب گوهری را بشکند؟
آب رونق به رخ کار پدر می آردصائب آن نیست که بازار پدر را شکند
هوش مصنوعی: آب و رونق به چهرهی کار پدر میبخشد، اما این به معنای آن نیست که به اعتبار و آوازهی پدر آسیب برساند.