غزل شمارهٔ ۳۵۵۲ - صائب

عشق لب تشنه بدمستی اظهار بودگل این باغچه شیدایی دستار بود

پاس دام و قفس خویش بدار ای صیادناله سوختگان خونی منقار بود

عزت غنچه این باغ به گلچین فرض استکه نظر کرده آن گوشه دستار بود

دل غبار غم او را ز هوا می گیردآب آیینه ما تشنه زنگار بود

جنس اگر یوسف مصری است، که ارزان گرددناز اگر از طرف میل خریدار بود

صائب از لطف سخن گل به سر شهرت زدمپسندید که در پیرهنش خار بود