غزل شمارهٔ ۳۵۵۶
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از احساسات عاشقانه و غم و غصه‌های ناشی از جدایی صحبت می‌کند. او به یاد روزهایی می‌افتد که عشق در دلش وجود داشت، ولی اکنون غم و بیخبری بین او و معشوقش فاصله انداخته است. شاعر می‌گوید که دیگر غمی از عشق ندارد و به نوعی به پوچی جهان اشاره می‌کند. در نهایت، او به این نتیجه می‌رسد که همه چیز به جز شک و تردید، بی‌ارزش و باطل است.
دانه خال تو روزی که مرا در دل بودحاصل روی زمین از من بی حاصل بود
هوش مصنوعی: در روزی که تو در دل من بودی، وجودم مثل دانهای از عشق تو پربار شد، در حالی که قبل از آن، زندگیام بهخاطر عدم وجود تو، خالی و بی‌ارزش بود.
مست نازی که تسلی به خبر بودم ازودر میان من و او بیخبری حایل بود
هوش مصنوعی: من به خاطر زیباییها و جذابیتهای او، مست و شگفتزده بودم، اما بین من و او فاصلهای از بیخبری وجود داشت که نمیتوانستم به او نزدیک شوم.
نیست امروز غم روی زمین بر دل مندایم این آینه را آینه دان از گل بود
هوش مصنوعی: امروز هیچ گونه غمی در دل من وجود ندارد. این آینه را چون گل میدانم، زیرا همیشه خوشبو و زیباست.
ریخت در دامن صحرای جنون باد بهارنقد رازی که مرا غنچه صفت در دل بود
هوش مصنوعی: باد بهاری در دشت پر از جنون، رازی را افشا کرد که زمانی در دل من همچون غنچه پنهان بود.
صائب اوراق جهان را به نظر آوردمهرچه جز نقطه شک بود خط باطل بود
هوش مصنوعی: من به صفحات دنیا نگریستم و هر چیزی که غیر از نقطهای از شک و تردید بود، برایم بی‌ارزش و باطل به نظر آمد.