غزل شمارهٔ ۳۵۷۴
هوش مصنوعی: این شعر به بررسی احساسات و وضعیت انسانی می‌پردازد. شاعر در آن به تشبیه آب و رگ تاک اشاره می‌کند و می‌گوید که آب باید در خاک باشد تا مفید واقع شود. همچنین به درد و سوختگی عاشقان اشاره کرده و بیان می‌کند که خود را در آتش عشق مستاصل می‌بیند. شاعر بر این باور است که علم و دانش نمی‌تواند از خاک و محدودیت‌ها رها شود. او همچنین به چشمه عشق و ارتباط آن با دریای کرم اشاره می‌کند و به سختی و اندوه مرغان در قفس می‌پردازد. در نهایت، شاعر ابراز تاسف می‌کند که در این دنیا جایی برای کسانی که با دل غمناک هستند، وجود ندارد.
می شود آب روان چون به رگ تاک رودصرفه آب در آن است که در خاک رود
هوش مصنوعی: آب زمانی که به رگهای تاک وارد میشود، به شکل روان و زنده درمیآید، اما صرفهجویی در آب زمانی است که آن آب به دل خاک برود.
همه شب گرد دل سوختگان می گردیکس ندیدم که در آتش چو تو بیباک رود
هوش مصنوعی: هر شب تو دور و بر دل کسانی که سوختهاند میگردی، اما هیچکس را ندیدم که مثل تو با این جسارت به آتش برود.
گرد گشتیم و بلندست همان پایه ماخاکساری علمی نیست که در خاک رود
هوش مصنوعی: ما در دنیا دور و بر هم گشتهایم و در واقع همانطور که بر روی زمین ایستادهایم، در اینجا به علم و دانش خود نمیبالیم؛ چرا که علم حقیقی از خاک و سرزمین به دست نمیآید.
خشک شد چشمه شمشیر ز سرگرمی منتا ازین شعله آتش چه به فتراک رود
هوش مصنوعی: چشمه شمشیر که به خاطر مشغولیت من خشک شده، حالا ببین از این آتش چه چیزی ممکن است به تیرک بزند.
چشمه عشق به دریای کرم پیوسته استنظر عشق به هرکس که فتد پاک رود
هوش مصنوعی: چشمه عشق به دریاى مهربانى متصل شده و نگاه عشق به هرکسی که در مسیرش بیفتد، پاک و خالص است.
حال مرغان گرفتار چه خواهد بودن؟در مقامی که قفس با دل صد چاک رود
هوش مصنوعی: وضعیت پرندگان در قفس چگونه خواهد بود، وقتی که دلشان در جمله درد و چاک خورده باشد؟
حیف و صد حیف که در عالم امکان صائبگوشه ای نیست که کس با دل غمناک رود
هوش مصنوعی: چقدر افسوس که در این دنیا جایی وجود ندارد که کسی با دل پر از غم به آنجا برود و آرامش یابد.