غزل شمارهٔ ۳۶۴۰
هوش مصنوعی: این شعر به بیان غم و ناامیدی پرداخته و نشان می‌دهد که امید به بهبودی و رهایی از مشکلات از درون خود فرد نشأت می‌گیرد. شاعر می‌گوید که هیچ کس نمی‌تواند دل او را شاد کند و هیچ چیزی نمی‌تواند در این زمینه کمک کند. همچنین اشاره می‌کند که اگر شخصی از دیگران کمک بخواهد، امیدی به بهبود وضعیت خود ندارد. در نهایت، شاعر به ستار الیاس (خداوند) امید دارد که روزی در روز جزا به نامه‌اش رسیدگی کند.
از تماشا دل افسرده ما نگشایدگره از غنچه پیکان به صبا نگشاید
هوش مصنوعی: دل افسرده ما به تماشای چیزی نمیگشاید و غنچه هم با وزش نسیم صبا باز نمیشود.
آن که در خانه اغیار کمر باز کنداز کمر تیغ به کاشانه ما نگشاید
هوش مصنوعی: کسی که در خانه دیگران به خود جرات می‌دهد و به قصد آسیب به ما نزدیک میشود، نمی‌تواند به راحتی وارد خانه ما شود و آسیب برساند.
با حریفان همه شب در ته یک پیرهن استآن که در خانه ما بند قبا نگشاید
هوش مصنوعی: شخصی که در خانه ما به راحتی نمی‌تواند لباسش را باز کند، در شب با رقیبانش در یک وضعیت مشابه قرار دارد و همه آنها به یک اندازه در تنگنای یک پیراهن قرار گرفتهاند. این نشاندهنده این است که او در شرایطی سخت و محدود قرار دارد و نمی‌تواند خود را به راحتی آزاد کند.
زور می رحم به نومیدی ما خواهد کردمحتسب گر در میخانه به ما نگشاید
هوش مصنوعی: اگر محتسب به ما اجازه ورود به میخانه را بدهد، با قدرت و لطفش به نجات ما از ناامیدی تلاش خواهد کرد.
صائب امید به ستاری یزدان داریمکه سر نامه ما روز جزا نگشاید
هوش مصنوعی: ما به لطف و رحمت خداوند امید داریم که در روز قیامت، سرنوشت ما را ننگراند و برکاتی را به ما عطا کند.