غزل شمارهٔ ۳۶۵۱
هوش مصنوعی: این شعر درباره عشق و زیبایی‌های آن صحبت می‌کند. شاعر به یاد روزهایی می‌افتد که معشوق با حیا و با لباس‌های زیبا حضور داشت. او به این موضوع اشاره می‌کند که عشق باید پاک و یکرنگ باشد، مانند پروانه‌ای که به شمع نزدیک می‌شود. همچنین شاعر به دلتنگی‌هایش اشاره می‌کند و یاد آن لحظات شیرین را می‌کند که عشق تا چه حد در دل او فرود آمده بود. در نهایت، شاعر به تغییرات زمان و از دست رفتن آن لحظات زیبا پرداخته و حالتی از حسرت و آرزو را به تصویر می‌کشد.
حسن آن روز که تشریف حیا می پوشیدعشق پیراهن یکرنگ وفا می پوشید
هوش مصنوعی: زیبایی آن روزی است که حیا خود را به نمایش گذاشت و عشق، لباس یکرنگ وفا را بر تن کرد.
بال پروانه اگر پاس ادب را می داشتشمع پیراهن فانوس چرا می پوشید؟
هوش مصنوعی: اگر پروانه به آداب احترام میگذاشت، شمع چرا باید لباس فانوس را میپوشید؟
یاد آن قرب که آن شعله بی پرواییبه صلاح من یکرنگ، قبا می پوشید
هوش مصنوعی: به یاد بیاور آن زمان که آن شعله شجاعی برای نفع من با صداقت و یکرنگی لباس فاخر بر تن میکرد.
چه شد آن لطف که گر برگ گلی می جنبیدزلف دامن به چراغ دل ما می پوشید
هوش مصنوعی: چه شد آن محبت و نیکی که وقتی برگی از گل حرکت میکرد، زلفهای تو دامن دل ما را میپوشاند؟
این زمان دست زد بوسه هر بوالهوس استپشت دستی که رخ از رنگ حنا می پوشید
هوش مصنوعی: این روزها هر کسی که هوسباز است، به سرعت با دست خود بوسهای میزند، در حالی که کسی که چهرهاش را با رنگ حنا پوشانده، پشت او ایستاده است.
صائب امروز چو گل مست و گریبان چاک استغنچه من که رخ از باد صبا می پوشید
هوش مصنوعی: امروز من شبیه گلی سرمست هستم که لباسش چاک شده است. غنچه من که به خاطر نسیم صبح، چهرهاش را پنهان کرده، همچنان در انتظار باز شدن باقی مانده.