غزل شمارهٔ ۳۷۱۰
هوش مصنوعی: این شعر به زیبایی و ارزش‌های انسانی اشاره دارد. شاعر از زیبایی‌های طبیعت و عشق سخن می‌گوید و اهمیت ارتباط واقعی و حقیقی را مورد تأکید قرار می‌دهد. او به این نکته می‌پردازد که مانند باغبان که با برگ سبز یاد باغ را زنده می‌کند، انسان‌ها نیز باید در ارتباط با یکدیگر خالصانه و با صداقت عمل کنند. در نهایت، شاعر به ارزش کلمات و بیانات اهل علم و ادب اشاره می‌کند که باید به درستی و با مسئولیت بیان شوند.
ترا کسی که به گلگشت بوستان آردخط مسلمی باغ از خزان آرد
هوش مصنوعی: کسی که تو را به گردش در باغ ببرد، نشانهای از این است که آن باغ در فصل خزان نیز زیباییهایی دارد.
خدا به آن لب جان بخش بخشد انصافیکه بوسه ای ندهد تا مرا بجان آرد
هوش مصنوعی: خداوند به آن لبانی که جان میبخشند، انصاف عطا کند به گونهای که بوسهای ندهند که عشق و جانم را به خطر بیندازد.
چو مشرق از نفسش عالمی شود روشنحدیث روی تو هرکس که بر زبان آرد
هوش مصنوعی: هرگاه نفس او مانند مشرق باشد، جهانی پُر نور میشود و هر کسی که نام زیبای تو را بر زبان بیاورد، داستان تو را روایت می‌کند.
حجاب روی عرقناک یار، نزدیک استکه پیچ و تاب به گوهر ز ریسمان آرد
هوش مصنوعی: پردهای که بر روی چهرهی معشوق افتاده، به زودی میتواند لبههای زیبایی را مانند گوهری از ریسمان پیچ و تاب دهد.
نمی کشد ز ره آورد خویشتن خجلتبه یوسف آینه آن کس که ارمغان آرد
هوش مصنوعی: آن کسی که از هدیه و دستاورد خود خجالت نکشد، مانند یوسف در برابر آینه نمیماند.
یکی است حرف بزرگان، قیاس کن از کوهکه هرچه می شنود بر زبان همان آرد
هوش مصنوعی: بزرگان معتقدند که مانند کوه، هر چیزی را که میشنود، به همان شکل بیان می‌کند.
به برگ سبز کند یاد باغبان صائبسخن به اهل سخن هرکه ارمغان آرد
هوش مصنوعی: هر کسی که با خود هدیهای از هنر و گفتار خوب آورد، مانند برگ سبز یادآور باغبان است که درختان را به زیباترین شکل پرورش می‌دهد.