غزل شمارهٔ ۳۷۱۸
هوش مصنوعی: این شعر به بیان احساسات دلbroken و ناکامی‌های شاعر می‌پردازد. شاعر از عدم پاسخ به نامه‌اش و از دست رفتن ارتباطات با دیگران ابراز غم می‌کند. او به بی‌تفاوتی زمانه و طبیعت اشاره می‌کند که حتی نسیم بهاری هم به دل‌تنگی‌های او اهمیتی نمی‌دهد. همچنین، اشعار بی‌پاسخ و یادآوری تلخی‌ها در ذهنش باعث شده که دلش همواره سوراخ باشد و هیچ خوشایندی به او نمی‌رسد. در نهایت، شاعر به ناکامی در رسیدن به آرزوها و حسرت‌هایش اشاره می‌کند و از داغ دل با دیگران سخن می‌گوید.
جواب نامه ما را صبا نمی آردبه چشم، کاغذی از توتیا نمی آرد
هوش مصنوعی: باد صبا نامهی ما را نمیآورد و به چشم نمیبیند، و هیچ پیامی از تو برای ما نمیآورد.
زمانه ای است که باد بهار با آن لطفبه سبزه مژده نشو و نما نمی آرد
هوش مصنوعی: دورهای است که حتی باد بهاری که با لطافتش سبزهها را خوشحال می‌کند، دیگر خبری از رشد و شکوفایی نمیآورد.
نسیم برق عنان را چه پیش آمده است؟که رو به کلبه احزان ما نمی آرد
هوش مصنوعی: نسیم ملایم چه اتفاقی افتاده که دیگر به سوی کلبههای غم ما نمیآید؟
به پرسشی نکند یاد، تلخکامان رالب تو حق نمک را بجا نمی آرد
هوش مصنوعی: تلخکامان از یاد تو چیزی نمیپرسند، زیرا تو به آنها وفاداری و حق نداشتی.
ازان سبب دل سوزن همیشه سوراخ استکه تاب دوری آهن ربا نمی آرد
هوش مصنوعی: دل همیشه درد دارد و نمیتواند دوری از معشوق را تحمل کند، زیرا به عشق و محبت او وابسته است.
چرا نسیم سر زلف در دل شبهامرا به خاطر آن بیوفا نمی آرد؟
هوش مصنوعی: چرا باد ملایم شبهای تار، مرا به یاد آن بیوفا نمیاندازد؟
جواب نامه جانسوز شکوه ناکان رابه دست برق بده گر صبا نمی آرد
هوش مصنوعی: اگر صبا نتواند پاسخ نامه دلشکسته شکایتکنندگان را بیاورد، پس این پیام را به وسیله برق به آنها برسان.
به ترک فقر، کلاه کسی سزاوارستکه سر فرود به بال هما نمی آرد
هوش مصنوعی: کسی که میخواهد از فقر رهایی یابد، سزاوار احترام و ارزش است، اگر به جای کوچک شمردن خود، به اوجهای بلندی که شبیه بالهای پرنده هماست، نگاه کند.
مجو ز سینه اغیار داغ غم صائبزمین شور گل مدعا نمی آرد
هوش مصنوعی: از دل بیگانگان درد و رنجی نمیتوان انتظار داشت؛ زمین هرگز گلی از غم و غصه نخواهد رویاند.