غزل شمارهٔ ۳۷۲۴ - صائب

اگر چه قامت سرو اعتدال را داردکجا نزاکت آن نونهال را دارد؟

ز رستخیز خزان رنگ را نمی بازددعای من به دو دست آن نهال را دارد

نه شبنمیم که بالین ز برگ گل سازیمسر بریده ما زیر بال را دارد

بهار رفت و خزان آب زد بر آتش گلهنوز بلبل ما قیل و قال را دارد

هلاک شیوه انصاف می شود صائبهمین بس است که او این کمال را دارد