غزل شمارهٔ ۳۷۲۸
هوش مصنوعی: این شعر درباره زیبایی و تأثیر عمیق چهره و جلوه حضور معشوقه صحبت می‌کند. شاعر به توصیف زیبایی‌هایی می‌پردازد که می‌توانند بهشت را تحت تأثیر قرار دهند و قیامت را به حساب آورند. همچنین اشاره می‌کند که سوختگانی که در جستجوی عشق هستند، از دنیای غیب بهره‌مند می‌شوند. شاعر به طعنه می‌گوید که حتی آتش سوزان نیز به این Beauty آنقدر قوی است که تأثیر آن را نمی‌تواند تحمل کند. در نهایت، او از درد و زخم‌های عمیق عشق صحبت می‌کند که حتی با زیبایی‌های عقیق نیز تسکین نمی‌یابد و فقط دل رنجیده را به ارث می‌گذارد.
ز چهره تو بهشت آب و تاب برداردز جلوه تو قیامت حساب بردارد
هوش مصنوعی: چهره تو باعث میشود بهشت جلوهگری کند و زیباییهایش را نمایانتر سازد، و نگاه تو به قدری جذاب است که حتی روز قیامت را به حساب میآورد.
نصیب سوختگان می رسد ز پرده غیبهمیشه آبله آب از سراب بردارد
هوش مصنوعی: آسیبدیدگان و مبتلایان به درد و رنج در نهایت به آنچه که حقشان است، دست خواهند یافت و در این میان، موانع و دشواریها نمیتوانند آنها را از رسیدن به مقصودشان بازدارند.
چنین که خوی تو کرده است عام ناسازیعجب که آتش سوزان کباب بردارد
هوش مصنوعی: این بیت به این معناست که رفتار و خلق و خوی تو، باعث شده است که با دیگران سازگاری نداشته باشی. جای تعجب نیست که حتی آتش سوزان نیز نمی‌تواند کبابی را به عمل آورد. این به نوعی نشاندهنده ناتوانی یا ناکامی در تحقق برخی خواستهها و آرزوهاست.
چنان عقیق تو از خون خلق شد سیرابکه از مشاهده اش زخم آب بردارد
هوش مصنوعی: عقیق تو به قدری از خون مردم پر شده که وقتی به آن نگاه میکنند، زخمهایشان التیام مییابد.
بغیر لخت دل و پاره جگر صائبچه توشه کس ز جهان خراب بردارد؟
هوش مصنوعی: هر کس جز دلی شکسته و جگر پاره، چه چیزی از این جهان ویران میتواند با خود ببرد؟