غزل شمارهٔ ۳۷۴۵
هوش مصنوعی: این شعر درباره زیبایی و احساسات عاشقانه است. شاعر صراحی یا ظرفی را توصیف می‌کند که صبحگاهی زیباست و مانند بلبل به گل محبت دارد. او می‌گوید که توصیف این زیبایی‌ها به زبان شانه‌ها پیچیده می‌شود و نمی‌توان بهشت را با زلف زیبای او مقایسه کرد. شاعر خودش را مانند دودی می‌بیند که به شعله عشق می‌نگرد و دلش پیوندی با محبوبش دارد. او از حال و ناامیدی دیگران می‌پرسد و می‌گوید که کسی نمی‌تواند به مشکلات او پی ببرد، زیرا او به ایمان و توکل خود اعتماد دارد.
صراحیی که دم صبح قلقلی داردچو بلبلی است که مد نظر گلی دارد
هوش مصنوعی: جامی که در صبح زود صدای دلنشین و جالبی دارد، مانند بلبل است که به خاطر زیبایی گل مورد توجه قرار میگیرد.
زبان شانه ز وصفش به یکدیگر پیچیدکجا بهشت چو آن زلف سنبلی دارد؟
هوش مصنوعی: زبانها در توصیف زیبایی او به هم درگیر شدند که کجا میتوان بهشتی پیدا کرد که مانند آن زلفهای زیبا باشد؟
سرم ز شعله سودا چو دود می نگردمگر دلم سر پیوند کاکلی دارد؟
هوش مصنوعی: سرم در آتش عشق میسوزد و مانند دودی به دور خود میچرخد. اما آیا دل من به چیزی وابسته است که مانند گلی در قید و بند باشد؟
ز حال صائب و نومیدیش چه می پرسینمی رسد به تو دستش، توکلی دارد
هوش مصنوعی: از حال صائب و ناامیدی او چه میپرسی؟ او به جایی نمیرسد، اما به خدا توکل کرده است.