غزل شمارهٔ ۳۷۵۲ - صائب

درین بهار به گلزار رفتنی داردبه پای بوی گل از خود گذشتنی دارد

کنون که نرگس شهلا گشود چشم از خواببه چشم روشنی باغ رفتنی دارد

ز نوبهار برومند گردد امیدشبه توبه هرکه امید شکستنی دارد

ز برگریز خزان، بلبلی است فارغبالکه زیر بال و پر خویش گلشنی دارد

به چار موجه وحشت فتد ز یاد بهشتز گوشه دل خود هر که مأمنی دارد

مرا به گوهر شب تاب رشک می آیدکه در چراغ خود از آب روغنی دارد

ز بس که چشم من از چشم شور ترسیده استبه خانه ای ننهد پا که روزنی دارد

برون ز اطلس گردون نمی رود صائبعلاقه هرکه چو عیسی به سوزنی دارد