غزل شمارهٔ ۳۷۸۴
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به احساسات عمیق و درد آوری اشاره می‌کند که ناشی از جدایی و بی‌توجهی محبوب است. او می‌گوید اگر محبوبش به او اهمیت می‌داد و لحظه‌ای نگاهی به او می‌انداخت، خیلی از مشکلات و دردهایش برطرف می‌شد. همچنین اشاره می‌کند که اگر کسی می‌خواست از زحمت و مشقت او بکاهد، می‌توانست به او یاری دهد. در پایان، شاعر به نوری که به چشم او بینش می‌دهد و ارزش فرصت‌ها اشاره می‌کند و نشان می‌دهد که نبود بصیرت او را در تنگنا قرار داده است. به طور کلی، شعر به موضوع عشق، جدایی، و خواسته‌های دست‌نیافتنی می‌پردازد.
مرا ز خویش کی آن غنچه لب جدا می کرد؟به حرف و صوت اگر شوقم اکتفا می کرد
هوش مصنوعی: شکوفه لب من را از خودم جدا نمیکرد. اگر شوق من فقط به کلام و صدا محدود می‌شد.
اگر به دیده من یار خویش را می دیدبه روزگار من خسته دل چها می کرد
هوش مصنوعی: اگر محبوب من را با چشم خود می دید، در روزگار سختی که من در آن هستم، چه کاری می کرد؟
نخست طاقت دیدار کاش می بخشیدز من کسی که تمنای رونما می کرد
هوش مصنوعی: ای کاش کسی بود که درد انتظار دیدار را از من میزدود و به من آرامش می‌داد.
خبر نداشت که بر خاک نقش خواهد بستمرا کسی که ز خاک درش جدا می کرد
هوش مصنوعی: کسی که مرا از خاک جدا میکرد، نمیدانست که نام و یاد من بر روی این زمین باقی خواهد ماند.
ز جغد، ناز پریزاد می کشد امروزسری که سرکشی از سایه هما می کرد
هوش مصنوعی: امروز، جغد ناز و زیبای پری را به همراه دارد که قبلاً خود را از سایه پرنده خوشبخت و بزرگی پنهان میکرد.
نظر ز روی عجوز جهان نمی بستماگر به دیدن او خنده ام وفا می کرد
هوش مصنوعی: اگر نمیدیدم چهرهی پیر و خستهی دنیا را، به خاطر خندهای که از دیدارش نصیبم می‌شد، دلم نمیخواست بر روی او بیندازم.
نصیبی از کرم وجود، بحر اگر می داشتچرا صدف دهن خود به ابر وا می کرد؟
هوش مصنوعی: اگر وجود انسان سهمی از بخشندگی و خیر داشته باشد، پس چرا صدف، که میتواند دریا را در خود جای دهد، دهنش را به ابر نمیگشاید؟
نبود نور بصیرت به چشم صائب راوگرنه دامن فرصت کجا رها می کرد؟
هوش مصنوعی: اگر چشم صائب روشنایی بصیرت داشت، هرگز فرصت‌ها را رها نمیکرد.