غزل شمارهٔ ۳۸۱۵
هوش مصنوعی: این شعر به احساسات عمیق و درد درونی شاعر اشاره دارد. شاعر به تو می‌گوید که تنها زیبایی و خط یار قادر است او را از غبار غم رهایی بخشد. او به انتظار و هجران خود می‌پردازد و از این که تحت تأثیر حوادث نتوانسته خود را آزاد کند، نگران است. همچنین بیان می‌کند که در بحران‌ها و سختی‌ها، مثل ریزش برگ‌ها در فصل پاییز، انسان باید بیدار شود و از خواب غفلت بیرون بیاید. در نهایت، شاعر به هشدار درباره‌ی مستی و بیخودی اشاره می‌کند و تاکید می‌کند که هر کس در چنین وضعیتی دچار حالتی از هوشیاری می‌شود.
بغیر خط که ز رخسار یار برخیزدکه دیده است ز آتش غبار برخیزد؟
هوش مصنوعی: چهره ی محبوب از درخشندگی خاصی برخوردار است، انگار که هر چیزی غیر از زیبایی او نمیتواند توجه را جلب کند. آیا میتوان تصور کرد که از آتش، که نماد جدایی و درد است، چیزی برآید که توجه ما را به خود جلب کند؟
چنین که من شده ام پا شکسته، هیهات استکه گرد من ز ره انتظار برخیزد
هوش مصنوعی: من به این حال و روز دچار شدهام که هرگز انتظار ندارم کسی به خاطر من به راه بیفتد یا به من توجه کند.
اگر به سبزه خوابیده بگذری چون آببه پیش پای تو بی اختیار برخیزد
هوش مصنوعی: اگر از روی سبزهای که خوابیده عبور کنی، همچون آبی که در مسیر تو قرار دارد، به طور طبیعی و بیاختیار برخواهد خاست.
فتد ز سیلی باد خزان به خاک چو برگز خاک هرچه به فصل بهار برخیزد
هوش مصنوعی: به خاطر وزش باد سرد پاییز، برگ‌ها به زمین میافتند. هر آنچه در فصل بهار زنده و سرسبز شده، اکنون به خاک میسپارد.
چنین که گرد حوادث ز هم نمی گسلدچسان ز آینه دل غبار برخیزد؟
هوش مصنوعی: وقتی حوادث و مشکلات به این شدت انسان را در بر میگیرند و نمیتوانند او را از هم بپاشند، چگونه ممکن است که غبار از دل انسان پاک شود؟
مرا ز خواب گران قد خم برانگیزدز زیر تیغ اگر کوهسار برخیزد
هوش مصنوعی: اگر کوهی از خواب عمیق و سنگین بیدار شود، من هم از خواب بیدار میشوم و به پا میخیزم.
مدار دست ز دامان بیخودی صائبکه هرکه مست فتد هوشیار برخیزد
هوش مصنوعی: از دامان بیخودی دوری کن، زیرا هر کس که در این حالت به مستی برسد، در نهایت به هوشیاری خواهد رسید.