غزل شمارهٔ ۳۸۵۷
هوش مصنوعی: این شعر درباره احساسات عمیق و تجربیات انسانی است. شاعر از دلبستگی به دوستان و عشق صحبت می‌کند و به اهمیت و ارزش این روابط در زندگی اشاره دارد. او به تنهایی و ناتوانی‌های خود اشاره می‌کند و بیان می‌کند که هیچ نیازی به سایه‌های دیگر ندارد، زیرا عشق و دوستی خود به تنهایی کافی است. همچنین، شاعر از دردها و چالش‌های زندگی می‌گوید و از تجربه‌های تلخ و شیرین یاد می‌کند. در نهایت، او به عدم کنترل بر حوادث و تغییرات زندگی اشاره می‌کند و می‌گوید که شرایطش از دنیای دیگری نشأت می‌گیرد.
مرا که سایه خم سایه کمر باشدچه احتیاج به سرسایه دگر باشد
هوش مصنوعی: من که سایهام خود به خود خم است و مانند کمر میباشد، چه نیازی به سایهای دیگر دارم؟
عطای دوست بود بی دریغ بخش ارنهسری کجاست که لایق به دردسرباشد
هوش مصنوعی: دوستی اگر به ما هدیهای بدهد بدون هیچ شرطی، جایگاه چیست که شایستهی تحمل درد و رنج باشد؟
زسیل حادثه از جا روند بیجگرانکمند وحدت ما موجه خطر باشد
هوش مصنوعی: از سیل حوادث، بیجا و بیخبر، افرادی هستند که به وحدت ما آسیب میزنند و این خطر ما را تهدید می‌کند.
همیشه عشق زتردامنان در آزارستبلای چشم بود هیزمی که تر باشد
هوش مصنوعی: عشق همیشه از عذاب و رنج حاصل میشود و بلای چشم، مانند هیزم تر، آتشزا و مشکلساز است.
مرا از آن سفر بیخودی خوش آمده استکه بی نیاز ز تمهید همسفر باشد
هوش مصنوعی: من از آن سفر پر از خودآگاهی خوشحالم که در آن نیاز به آمادهسازی و برنامهریزی برای همسفر ندارم.
شراب تلخ به اندازه خورکه خون در رگزاعتدال چو بگذشت نیشتر باشد
هوش مصنوعی: شراب تلخ به اندازه ای که مانند خون در رگ ها جریان دارد، اگر از حد تعادل خارج شود، به ومی باشد که دردناک و آسیب رسان است.
کنم درست کدامین شکسته خود رامرا که دست ودل از هم شکسته تر باشد
هوش مصنوعی: کدام مشکل خود را درست کنم، زمانی که خودم از همه بیشتر در تردید و آشفتگی هستم؟
به قبض وبسط مرا صائب اختیاری نیستگشاد و بست من از عالم دگر باشد
هوش مصنوعی: من در کنترل و انتخاب حالات خود نیستم، باز و بسته شدن وضعیت من به دنیای دیگری بستگی دارد.